U S T A W A

z dnia 22 maja 2003 r.

o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1.

Ustawa określa:

1) zasady zawierania i wykonywania umów obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych,

obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu

posiadania gospodarstwa rolnego i obowiązkowego ubezpieczenia budynków

wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń

losowych,

2) sposób kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umów ubezpieczeń, o których

mowa w pkt 1, oraz konsekwencje niespełnienia tego obowiązku,

3) podstawowe zasady, jakim powinny odpowiadać inne, niż określone w pkt 1,

umowy ubezpieczeń obowiązkowych,

4) zadania i zasady działania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego i

Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Art. 2.

Określenia użyte w ustawie oznaczają:

1) biuro narodowe – organizację zakładów ubezpieczeń na terytorium danego

państwa, które prowadzą działalność ubezpieczeniową w zakresie

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych;

2) budynek wchodzący w skład gospodarstwa rolnego – obiekt budowlany o

powierzchni powyżej 20 m2 określony w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn.

zm.)[1], będący w posiadaniu rolnika;

3) centralna ewidencja pojazdów – centralna ewidencja pojazdów określona w

art. 80a-80e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym

(Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515);

4) gospodarstwo rolne – obszar użytków rolnych, gruntów pod stawami oraz

sklasyfikowanych jako użytki rolne gruntów pod zabudowaniami,

przekraczający łącznie powierzchnię 1,0 ha, jeżeli podlega on w całości

lub części opodatkowaniu podatkiem rolnym, a także obszar takich użytków i

gruntów, niezależnie od jego powierzchni, jeżeli jest prowadzona na nim

produkcja rolna, stanowiąca dział specjalny w rozumieniu przepisów o

podatku dochodowym od osób fizycznych;

5) komisja do rozpatrywania roszczeń – komisja do rozpatrywania roszczeń z

tytułu szkód wyrządzonych przez wojska obce, powołana przez Ministra

Obrony Narodowej na podstawie ustawy z dnia 23 września 1999 r. o zasadach

pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej Polski oraz zasadach

ich przemieszczania się przez to terytorium (Dz.U. Nr 93, poz. 1063);

6) organ nadzoru – Komisja Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych

określona w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i

emerytalnym oraz Rzeczniku Ubezpieczonych (Dz. U. Nr …, poz. …);

7) organ odszkodowawczy – organ odpowiedzialny za zaspokajanie roszczeń

poszkodowanych z tytułu umów ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w

art. 4 pkt 1, wynikających ze zdarzeń, które zaistniały na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż miejsce zamieszkania

poszkodowanego oraz na terytorium państw trzecich, i powstałych w związku

z ruchem pojazdów mechanicznych ubezpieczonych i zarejestrowanych w

państwie członkowskim Unii Europejskiej;

8 ) ośrodek informacji – ośrodek gromadzący informacje o umowach

obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych oraz informacje o reprezentantach do spraw roszczeń

ustanowionych przez zakłady ubezpieczeń;

9) państwo trzecie – państwo niebędące państwem członkowskim Unii

Europejskiej, którego biuro narodowe jest Członkiem Systemu Zielonej

Karty;

10) pojazd mechaniczny:

a) pojazd samochodowy, ciągnik rolniczy, motorower i przyczepa określone w

przepisach ustawy – Prawo o ruchu drogowym,

b) pojazd wolnobieżny w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo o ruchu

drogowym, z wyłączeniem pojazdów wolnobieżnych będących w posiadaniu

rolników posiadających gospodarstwo rolne i użytkowanych w związku z

posiadaniem tego gospodarstwa;

11) pojazd historyczny:

a) pojazd zabytkowy w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo o ruchu

drogowym,

b) pojazd wpisany do księgi inwentarza muzealiów zgodnie z przepisami

dotyczącymi ewidencjonowania dóbr kultury w muzeach,

c) pojazd mający co najmniej 40 lat,

d) pojazd mający co najmniej 25 lat i uznany przez uprawnionego

rzeczoznawcę samochodowego za pojazd unikatowy lub mający szczególne

znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji;

12) rolnik – osobę fizyczną, w której posiadaniu lub współposiadaniu jest

gospodarstwo rolne;

13) trzęsienie ziemi – naturalny, krótki i gwałtowny wstrząs (lub ich serię)

gruntu, powstały pod powierzchnią ziemi i rozchodzący się w postaci fal

sejsmicznych od ośrodka (epicentrum), znajdującego się na powierzchni,

gdzie drgania są najsilniejsze; przy określaniu siły trzęsienia ziemi

używa się skali magnitud (skala Richtera);

14) ubezpieczenie graniczne – ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej

posiadaczy pojazdów mechanicznych, obejmujące okres 30 dni od dnia

przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej, którego umowa jest

zawierana z zakładem ubezpieczeń na granicy Rzeczypospolitej Polskiej w

przypadku, gdy posiadacz pojazdu mechanicznego zarejestrowanego za

granicą, wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie posiada

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych;

15) Jednolite Porozumienie między Biurami Narodowymi – Regulamin Wewnętrzny -

regulamin przyjęty dnia 30 maja 2002 r. przez Zgromadzenie Ogólne Rady

Biur określający wzajemne stosunki między biurami narodowymi;

16) sygnatariusz Jednolitego Porozumienia między Biurami Narodowymi – biuro

narodowe, które zawarło umowę dotyczącą zaspokajania roszczeń wynikających

z międzynarodowego ruchu pojazdów mechanicznych, zgodnie z postanowieniami

Jednolitego Porozumienia między Biurami Narodowymi – Regulaminu

Wewnętrznego;

17) Zielona Karta – międzynarodowy certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, wystawiony w imieniu biura

narodowego.

Art. 3.

1. Ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej

podmiotu lub ubezpieczenie mienia, jeżeli ustawa lub ratyfikowana przez

Rzeczpospolitą Polską umowa międzynarodowa nakłada obowiązek zawarcia umowy

ubezpieczenia.

2. Jeżeli ryzyko objęte obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej,

w rozumieniu przepisów ustawy, jest umiejscowione w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, do tego ubezpieczenia stosuje się przepisy ustawy.

Art. 4.

Ubezpieczeniami obowiązkowymi są:

1) ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, zwane

dalej “ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych”,

2) ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu posiadania

gospodarstwa rolnego, zwane dalej “ubezpieczeniem OC rolników”,

3) ubezpieczenie budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia

i innych zdarzeń losowych, zwane dalej “ubezpieczeniem budynków

rolniczych”,

4) ubezpieczenia wynikające z przepisów odrębnych ustaw lub umów

międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, nakładających

na określone podmioty obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia.

Art. 5.

1. Ubezpieczający zawiera umowę ubezpieczenia obowiązkowego z wybranym zakładem

ubezpieczeń, wykonującym działalność ubezpieczeniową w zakresie tego

ubezpieczenia.

2. Zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe nie może

odmówić zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego.

3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze

rozporządzenia, rodzaj i zakres dokumentu potwierdzającego spełnienie

obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, uwzględniając w

szczególności rodzaj ubezpieczenia obowiązkowego.

Art. 6.

Umowę ubezpieczenia obowiązkowego zawartą z naruszeniem przepisów ustawy oraz

odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych wprowadzających obowiązek

ubezpieczenia, uważa się za zawartą zgodnie z tymi przepisami, z zastrzeżeniem

art. 10 ust. 1.

Art. 7.

Umowa ubezpieczenia obowiązkowego określa sumę gwarancyjną lub sumę

ubezpieczenia stanowiącą górną granicę odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń.

Art. 8.

1. Taryfy oraz wysokość składek ubezpieczeniowych za ubezpieczenia obowiązkowe

ustala zakład ubezpieczeń.

2. Zakład ubezpieczeń przedstawia organowi nadzoru informacje o taryfach

składek ubezpieczeniowych za ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art.

4 pkt 1-3, i podstawach ich ustalania.

3. Informacja, o której mowa w ust. 2, powinna zawierać w szczególności analizę

szkodowości oraz kosztów obsługi ubezpieczenia uzasadniającą wprowadzenie

każdorazowej zmiany w taryfie.

Art. 9.

1. Umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje

odpowiedzialność cywilną podmiotu objętego obowiązkiem ubezpieczenia za

szkody wyrządzone czynem niedozwolonym oraz wynikłe z niewykonania lub

nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie sprzeciwia się to ustawie lub

właściwości (naturze) danego rodzaju stosunków.

2. Umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje

również szkody wyrządzone umyślnie lub w wyniku rażącego niedbalstwa

ubezpieczającego lub osób, za które ponosi on odpowiedzialność, z

zastrzeżeniem wyjątków określonych w ustawie lub w umowie międzynarodowej.

Art. 10.

1. Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej uważa się

za spełniony, jeżeli umowa została zawarta zgodnie z przepisami ustawy albo

odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych wprowadzających obowiązek

ubezpieczenia, z sumą gwarancyjną nie niższą niż minimalna suma gwarancyjna

ustalona dla danego ubezpieczenia.

2. Ustalenia spełnienia lub nieistnienia obowiązku ubezpieczenia można

dochodzić przed sądem powszechnym.

Art. 11.

Obowiązkowymi ubezpieczeniami, o których mowa w art. 4 pkt 4, jest objęta

odpowiedzialność cywilna podmiotów objętych ubezpieczeniem, za szkody wyrządzone

przy wykonywaniu czynności, wykonywaniu zawodu albo prowadzeniu działalności lub

będące następstwem wad produktu, określona w ustawie wprowadzającej dany

obowiązek lub umowie międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.

Art. 12.

1. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń trwa przez okres wskazany w umowie i

kończy się z upływem ostatniego dnia tego okresu, z zastrzeżeniem wyjątków

określonych w ustawie.

2. W przypadku opłacania składki ubezpieczeniowej w ratach, niezapłacenie przez

ubezpieczonego lub ubezpieczającego raty składki w terminie oznaczonym przez

zakład ubezpieczeń, nie powoduje ustania odpowiedzialności zakładu

ubezpieczeń.

Art. 13.

1. Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie lub świadczenie z tytułu

ubezpieczenia obowiązkowego na podstawie uznania roszczenia uprawnionego z

umowy ubezpieczenia w wyniku własnych ustaleń, zawartej z nim ugody lub

prawomocnego orzeczenia sądu.

2. W obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie

wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych

ubezpieczeniem, nie wyżej jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej

w umowie.

3. W obowiązkowych ubezpieczeniach mienia odszkodowanie wypłaca się w kwocie

odpowiadającej wysokości szkody, nie większej jednak od sumy ubezpieczenia

ustalonej w umowie.

Art. 14.

1. Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia

złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

2. W przypadku, gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1,

okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń

albo wysokości odszkodowania, okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca

się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności

wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie

90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie

odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od

toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w

ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach

niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o

przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń

uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania.

3. Jeżeli odszkodowanie nie przysługuje lub przysługuje w innej wysokości niż

określona w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o tym na

piśmie osobę występującą z roszczeniem w terminie, o którym mowa w ust. 1

albo 2, wskazując na okoliczności oraz podstawę prawną uzasadniającą

całkowitą lub częściową odmowę wypłaty odszkodowania, jak również na

przyczyny, dla których odmówił wiarygodności okolicznościom dowodowym

podniesionym przez osobę zgłaszającą roszczenie. Pismo zakładu ubezpieczeń

powinno zawierać pouczenie o możliwości dochodzenia roszczeń na drodze

sądowej.

4. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, zakład ubezpieczeń nie

ustali ważności umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt

1 i 2, osoby odpowiedzialnej za szkodę, właściwym do wypłaty odszkodowania

jest Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, na zasadach określonych w rozdziale

7. W przypadku ustalenia przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

dochodzi od tego zakładu ubezpieczeń zwrotu wypłaconego odszkodowania.

5. Zakład ubezpieczeń ma obowiązek udostępnić poszkodowanemu lub uprawnionemu

informacje i dokumenty, które miały wpływ na ustalenie odpowiedzialności

zakładu ubezpieczeń i wysokość odszkodowania. Osoby te mogą żądać pisemnego

potwierdzenia przez zakład ubezpieczeń przekazanych informacji bądź

umożliwienia wykonania i potwierdzenia przez zakład ubezpieczeń kopii

udostępnionych dokumentów, przy czym koszty dokonania wymienionych czynności

obciążają osobę, która żąda tych czynności.

Art. 15.

1. W granicach sumy gwarancyjnej ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności

cywilnej lub w granicach sumy ubezpieczenia obowiązkowego ubezpieczenia

mienia zakład ubezpieczeń jest obowiązany zwrócić ubezpieczającemu,

uzasadnione okolicznościami zdarzenia, koszty poniesione w celu zapobieżenia

zwiększeniu szkody.

2. W granicach sumy gwarancyjnej ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności

cywilnej zakład ubezpieczeń jest obowiązany zwrócić ubezpieczającemu

niezbędne koszty obrony w postępowaniu karnym i koszty zastępstwa prawnego w

postępowaniu cywilnym, podjętych na polecenie lub za zgodą zakładu

ubezpieczeń.

Art. 16.

1. W razie zaistnienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, o którym

mowa w art. 4 pkt 1-3, osoba uczestnicząca w nim, z uwzględnieniem ust. 2,

jest obowiązana do:

1) przedsięwzięcia wszystkich środków w celu zapewnienia bezpieczeństwa w

miejscu zdarzenia, starania się o złagodzenie skutków zdarzenia oraz

zapewnienia pomocy lekarskiej poszkodowanym, jak również w miarę

możliwości zabezpieczenia mienia osób poszkodowanych,

2) zapobieżenia, w miarę możliwości, zwiększeniu się szkody,

3) niezwłocznego powiadomienia Policji o zdarzeniu, a w szczególności o

wypadku z ofiarami w ludziach, o wypadku powstałym w okolicznościach

nasuwających przypuszczenie, że zostało popełnione przestępstwo, w

szczególności przestępstwo drogowe lub zagrażające bezpieczeństwu

uczestnikom ruchu drogowego.

2. W przypadku zaistnienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, o

którym mowa w art. 4 pkt 1-3, uczestnicząca w nim osoba objęta tym

ubezpieczeniem jest ponadto obowiązana do:

1) udzielenia pozostałym uczestnikom zdarzenia niezbędnych informacji

koniecznych do identyfikacji zakładu ubezpieczeń, łącznie z podaniem

danych dotyczących zawartej umowy ubezpieczenia,

2) niezwłocznego powiadomienia o zdarzeniu zakładu ubezpieczeń, udzielając

mu niezbędnych wyjaśnień i przekazując posiadane informacje.

3. Osoba, której odpowiedzialność jest objęta ubezpieczeniem obowiązkowym, a

także osoba występująca z roszczeniem, powinny przedstawić zakładowi

ubezpieczeń, Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu lub Polskiemu Biuru

Ubezpieczycieli Komunikacyjnych posiadane dowody dotyczące zdarzenia i szkody

oraz ułatwić im ustalenie okoliczności zdarzenia i rozmiaru szkód, jak

również udzielić pomocy w dochodzeniu przez zakład ubezpieczeń,

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub Polskie Biuro Ubezpieczycieli

Komunikacyjnych roszczeń przeciwko sprawcy szkody.

Art. 17.

Jeżeli osoba objęta ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności cywilnej lub

osoba występująca z roszczeniem, z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa, nie

dopełniły obowiązków wymienionych w art. 16, a miało to wpływ na ustalenie

istnienia lub zakresu ich odpowiedzialności cywilnej bądź też na zwiększenie

rozmiarów szkody, zakład ubezpieczeń może dochodzić od tych osób zwrotu części

wypłaconego uprawnionemu odszkodowania lub ograniczyć wypłacane tym osobom

odszkodowanie. Ciężar udowodnienia faktów, uzasadniających zwrot zakładowi

ubezpieczeń części odszkodowania lub ograniczenia odszkodowania, spoczywa na

zakładzie ubezpieczeń.

Art. 18.

1. Zawiadomienia i oświadczenia, które w związku z umową ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1-3, są składane przez strony tej

umowy, powinny być sporządzane na piśmie i doręczane za potwierdzeniem

odbioru lub przesyłane listem poleconym.

2. Jeżeli posiadacz pojazdu mechanicznego, rolnik lub posiadacz budynku zmienił

adres bądź siedzibę i nie zawiadomił o tym zakładu ubezpieczeń, zawiadomienia

lub oświadczenia, skierowane przez zakład ubezpieczeń listem poleconym, na

ostatni adres bądź siedzibę posiadacza pojazdu mechanicznego, rolnika lub

posiadacza budynku, wywierają skutki prawne od chwili, w której doszłyby do

niego, gdyby nie zmienił adresu bądź siedziby.

Art. 19.

1. Poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia

obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio

od zakładu ubezpieczeń. O zgłoszonym roszczeniu zakład ubezpieczeń powiadamia

niezwłocznie ubezpieczonego.

2. Poszkodowany może dochodzić roszczeń bezpośrednio od Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 1 i 2.

3. Poszkodowany może dochodzić roszczeń bezpośrednio od Polskiego Biura

Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt

1, 2 i 5.

Art. 20.

1. Powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub

obejmujące roszczenia z tytułu tych ubezpieczeń można wytoczyć bądź według

przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca

zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy

ubezpieczenia.

2. W postępowaniu sądowym o naprawienie szkody objętej ubezpieczeniem

obowiązkowym odpowiedzialności cywilnej jest niezbędne przypozwanie zakładu

ubezpieczeń. Zasadę tę stosuje się do Ubezpieczeniowego Funduszu

Gwarancyjnego i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Art. 21.

1. Zaspokojenie lub uznanie przez osobę objętą ubezpieczeniem obowiązkowym

odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, roszczenia o

naprawienie wyrządzonej przez nią szkody, nie ma skutków prawnych względem

zakładu ubezpieczeń lub Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych,

które nie wyraziły na to uprzednio zgody.

2. Uznanie roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej przez osobę, o której

mowa w art. 98 ust. 1 pkt 2, nie ma skutków prawnych względem

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, który nie wyraził na to uprzednio

zgody.

Art. 22.

1. Do umów ubezpieczenia obowiązkowego, w sprawach nieuregulowanych w ustawie,

stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

2. W odniesieniu do umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt

4, szczegółowy zakres ubezpieczenia, termin powstania obowiązku ubezpieczenia

oraz minimalną sumę gwarancyjną określają odrębne przepisy.

3. Zasady kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 4, oraz konsekwencje jego

niespełnienia określają odrębne ustawy lub umowy międzynarodowe wprowadzające

obowiązek ubezpieczenia.

Rozdział 2

Ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych

Art. 23.

1. Posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego

ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w

związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu.

2. Przepisy dotyczące obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych stosuje się także do posiadacza lub kierującego pojazdem

mechanicznym, przed jego rejestracją, jak również do posiadacza lub

kierującego pojazdem zarejestrowanym za granicą, niedopuszczonym do ruchu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz do posiadacza lub kierującego

pojazdem historycznym, od chwili wprowadzenia tych pojazdów do ruchu.

Art. 24.

1. Członkowie sił zbrojnych państw obcych oraz ich personel cywilny, będący

posiadaczami pojazdów mechanicznych sił zbrojnych tych państw i przebywający

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach umów międzynarodowych

ratyfikowanych w trybie art. 89 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

nie są obowiązani do zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w art. 4 pkt 1.

2. Poszkodowany z tytułu szkód wyrządzonych przez podmioty, o których mowa w

ust. 1, może dochodzić roszczeń bezpośrednio od komisji do rozpatrywania

roszczeń.

Art. 25.

1. Ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje zdarzenia

powstałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje, na zasadzie

wzajemności, również zdarzenia powstałe na terytoriach państw, których biura

narodowe są sygnatariuszami Jednolitego Porozumienia między Biurami

Narodowymi – Regulaminu Wewnętrznego.

Art. 26.

Umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawiera się na okres 12

miesięcy, z zastrzeżeniem art. 27.

Art. 27.

1. Umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych na czas krótszy niż

12 miesięcy, zwaną dalej “umową ubezpieczenia krótkoterminowego”, można

zawrzeć, jeżeli pojazd mechaniczny jest:

1) zarejestrowany na stałe, w przypadkach określonych w ust. 2;

2) zarejestrowany czasowo;

3) zarejestrowany za granicą;

4) pojazdem wolnobieżnym określonym w art. 2 pkt 10 lit. b);

5) pojazdem historycznym.

2. Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego na czas nie krótszy niż 30 dni, w

odniesieniu do pojazdów mechanicznych zarejestrowanych na stałe, może zawrzeć

podmiot prowadzący działalność gospodarczą polegającą na pośredniczeniu w

kupnie i sprzedaży pojazdów mechanicznych w zakresie pojazdów przeznaczonych

do kupna lub sprzedaży lub polegającą na kupnie i sprzedaży pojazdów

mechanicznych.

3. Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego, w odniesieniu do pojazdów

mechanicznych zarejestrowanych czasowo, zawiera się na czas nie krótszy niż

okres tej rejestracji, określony w decyzji starosty właściwego ze względu na

miejsce zamieszkania właściciela pojazdu mechanicznego, nie krótszy jednak

niż 30 dni.

4. Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego, w odniesieniu do pojazdów

wolnobieżnych określonych w art. 2 pkt 10 lit. b), można zawrzeć na czas nie

krótszy niż 3 miesiące.

5. Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego, w odniesieniu do pojazdów

historycznych, można zawrzeć na czas nie krótszy niż 30 dni.

6. Umowę ubezpieczenia granicznego, w odniesieniu do pojazdów mechanicznych

zarejestrowanych za granicą, w przypadku określonym w art. 29 ust. 1 pkt 3

zawiera się na okres 30 dni.

Art. 28.

1. Jeżeli posiadacz pojazdu mechanicznego nie później niż na jeden dzień przed

upływem okresu 12 miesięcy, na który umowa ubezpieczenia OC posiadaczy

pojazdów mechanicznych została zawarta, nie powiadomi na piśmie zakładu

ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu, uważa się, że została zawarta następna umowa

na kolejne 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Zawarcie następnej umowy nie następuje, pomimo braku powiadomienia, o którym

mowa w ust. 1, jeżeli:

1) nie została opłacona w całości określona w umowie składka za mijający

okres 12 miesięcy lub w przypadku cofnięcia zakładowi ubezpieczeń

zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych albo

2) w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, ogłoszenia lub

zarządzenia likwidacji zakładu ubezpieczeń albo oddalenia wniosku o

ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania upadłościowego, w

przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń

kończy się z upływem okresu 12 miesięcy, z uwzględnieniem art. 33.

Art. 29.

1. Posiadacz pojazdu jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC posiadaczy

pojazdów mechanicznych:

1) najpóźniej w dniu rejestracji pojazdu mechanicznego, z wyjątkiem pojazdów

historycznych;

2) przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów, o których mowa w art. 2 pkt 10

lit. b), oraz pojazdów historycznych;

3) przed przekroczeniem granicy, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem

mechanicznym wprowadzanym do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nie posiada ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych;

4) przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów, o których mowa w art. 2 pkt 10

lit. a), które nie zostały zarejestrowane;

5) przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów, o których mowa w art. 2 pkt 10

lit. b), oraz pojazdów historycznych, które nie zostały dopuszczone do

ruchu;

6) przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów zarejestrowanych za granicą,

niedopuszczonych do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7) najpóźniej w dniu ustania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń w

przypadku określonym w art. 28 ust. 3;

8 ) najpóźniej w dniu rozwiązania się dotychczasowej umowy w przypadkach

określonych w art. 31 ust. 1 i 4.

2. Jeżeli umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest

zawierana przed rejestracją pojazdu, o którym mowa w art. 2 pkt 10 lit. a),

posiadacz pojazdu mechanicznego, na żądanie zakładu ubezpieczeń, jest

obowiązany przedstawić zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego

tego pojazdu lub wyciąg ze świadectwa homologacji albo odpis decyzji

zwalniającej z konieczności uzyskania homologacji na dany pojazd mechaniczny.

3. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, pojazd mechaniczny, w terminie

30 dni od dnia zawarcia umowy, nie został zarejestrowany, każda ze stron może

odstąpić od umowy, powiadamiając o tym na piśmie drugą stronę umowy.

Art. 30.

1. Z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych

zakład ubezpieczeń uiszcza opłatę ewidencyjną w wysokości równowartości w

złotych 1,0 euro ustalanej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu zawarcia umowy.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód środka specjalnego

utworzonego na podstawie odrębnych przepisów, będącego w dyspozycji ministra

właściwego do spraw administracji publicznej.

Art. 31.

1. W razie zbycia pojazdu mechanicznego, którego posiadacz zawarł umowę

ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, na nabywcę pojazdu

przechodzą prawa i obowiązki zbywcy wynikające z tej umowy. Umowa

ubezpieczenia ulega rozwiązaniu z upływem okresu, na który została zawarta,

chyba że nabywca wypowie ją przed upływem 30 dni od dnia nabycia pojazdu

mechanicznego. W przypadku wypowiedzenia umowy, rozwiązuje się ona z upływem

30 dni następujących po dniu nabycia pojazdu mechanicznego.

2. W razie nie wypowiedzenia przez nabywcę pojazdu umowy ubezpieczenia OC

posiadaczy pojazdów mechanicznych w terminie określonym w ust.1, zakład

ubezpieczeń dokonuje ponownej kalkulacji należnej składki z tytułu udzielanej

ochrony ubezpieczeniowej, poczynając od dnia zbycia pojazdu, z uwzględnieniem

zniżek przysługujących nabywcy oraz zwyżek go obciążających, w ramach

obowiązującej taryfy składek.

3. W razie nabycia pojazdu mechanicznego zarejestrowanego, którego zbywca wbrew

obowiązkowi nie zawarł umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych, nabywca jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC

posiadaczy pojazdów mechanicznych w dniu nabycia pojazdu mechanicznego.

4. W razie zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych

przez posiadacza pojazdu mechanicznego niebędącego właścicielem tego pojazdu,

prawa i obowiązki tego posiadacza, wynikające z zawartej umowy ubezpieczenia

przechodzą na właściciela pojazdu mechanicznego z chwilą, gdy posiadacz

utracił posiadanie tego pojazdu na rzecz właściciela. Umowa ubezpieczenia

ulega rozwiązaniu z upływem okresu, na który została zawarta, chyba że

właściciel pojazdu mechanicznego wypowie ją przed upływem 30 dni od dnia

przejścia posiadania pojazdu na rzecz właściciela. W razie wypowiedzenia

umowy, rozwiązuje się ona z upływem 30 dni od dnia przejścia posiadania

pojazdu mechanicznego na rzecz właściciela.

5. W razie nie wypowiedzenia przez właściciela pojazdu umowy ubezpieczenia OC

posiadaczy pojazdów mechanicznych w terminie, o którym mowa w ust. 4, stosuje

się odpowiednio ust. 2.

6. W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 4, posiadacz pojazdu

mechanicznego wypowiadający umowę jest obowiązany do zawarcia nowej umowy

ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych najpóźniej w ostatnim dniu

przed rozwiązaniem się umowy wypowiedzianej.

Art. 32.

1. Zbywca pojazdu mechanicznego jest obowiązany do przekazania nabywcy

dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia OC posiadaczy

pojazdów mechanicznych oraz do powiadomienia zakładu ubezpieczeń, w terminie

30 dni od dnia zbycia pojazdu mechanicznego, o fakcie zbycia tego pojazdu i o

danych osobowych nabywcy.

2. Skutki wyrządzenia szkody po dniu zbycia pojazdu mechanicznego nie obciążają

zbywcy tego pojazdu.

3. Zbywca pojazdu mechanicznego ponosi wraz z nabywcą odpowiedzialność

solidarną wobec zakładu ubezpieczeń za zapłatę składki ubezpieczeniowej

należnej zakładowi ubezpieczeń za okres do dnia powiadomienia zakładu

ubezpieczeń o okolicznościach, o których mowa w ust. 1.

4. Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do posiadacza pojazdu mechanicznego, o

którym mowa w art. 31 ust. 4.

Art. 33.

Umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych ulega rozwiązaniu:

1) z upływem okresu, na który została zawarta;

2) z chwilą wyrejestrowania pojazdu mechanicznego;

3) z dniem odstąpienia od umowy w przypadku określonym w art. 29 ust. 3;

4) w przypadkach określonych w art. 31 ust. 1 i 4;

5) z chwilą udokumentowania trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu

mechanicznego w okolicznościach niepowodujących zmiany posiadacza, z

uwzględnieniem art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym;

6) z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, z

uwzględnieniem art. 474 i art. 476 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535) .

Art. 34.

1. Z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje

odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są

obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu

szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia

bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

2. Za szkodę powstałą w związku z ruchem pojazdu mechanicznego uważa się

również szkodę powstałą:

1) przy wsiadaniu do pojazdu mechanicznego i wysiadaniu z niego,

2) bezpośrednio przy załadowaniu i rozładowaniu pojazdu mechanicznego,

3) podczas zatrzymania, postoju lub garażowania.

Art. 35.

Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność

cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania

odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego

pojazdu.

Art. 36.

1. Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej

posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do

ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Suma gwarancyjna nie może

być niższa niż równowartość w złotych:

1) w przypadku szkód na osobie – 350 000 euro na każdego poszkodowanego;

2) w przypadku szkód w mieniu – 200 000 euro w odniesieniu do jednego

zdarzenia, którego skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę

poszkodowanych

- ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski obowiązującego w dniu wyrządzenia szkody.

2. Za szkody spowodowane w państwach, o których mowa w art. 25 ust. 2, zakład

ubezpieczeń odpowiada do wysokości sumy gwarancyjnej określonej przepisami

tego państwa, nie niższej jednak niż suma określona w ust. 1.

Art. 37.

1. Jeżeli szkoda zostaje wyrządzona ruchem zespołu pojazdów mechanicznych,

ubezpieczeniem OC posiadacza pojazdu mechanicznego ciągnącego jest objęta

szkoda spowodowana przyczepą, która:

1) jest złączona z pojazdem silnikowym albo

2) odłączyła się od pojazdu silnikowego ciągnącego i jeszcze się toczyła.

2. Ubezpieczeniem OC posiadacza przyczepy są objęte szkody spowodowane

przyczepą, która:

1) nie jest złączona z pojazdem silnikowym ciągnącym albo

2) odłączyła się od pojazdu silnikowego ciągnącego i przestała się już

toczyć.

3. Przepis ust. 1 stosuje się również w razie złączenia pojazdów mechanicznych

w celu holowania.

Art. 38.

Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za szkody:

1) polegające na uszkodzeniu, zniszczeniu lub utracie mienia, wyrządzone

przez kierującego posiadaczowi pojazdu mechanicznego; dotyczy to również

sytuacji, w której posiadacz pojazdu mechanicznego, którym szkoda została

wyrządzona, jest posiadaczem lub współposiadaczem pojazdu mechanicznego, w

którym szkoda została wyrządzona,

2) wynikłe w przewożonych za opłatą ładunkach, przesyłkach lub bagażu, chyba

że odpowiedzialność za powstałą szkodę ponosi posiadacz innego pojazdu

mechanicznego niż pojazd przewożący te przedmioty,

3) polegające na utracie gotówki, biżuterii, papierów wartościowych,

wszelkiego rodzaju dokumentów oraz zbiorów filatelistycznych,

numizmatycznych i podobnych,

4) polegające na zanieczyszczeniu lub skażeniu środowiska.

Art. 39.

1. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy

i zapłacenia składki ubezpieczeniowej lub jej pierwszej raty, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

2. Jeżeli w umowie ubezpieczenia zakład ubezpieczeń wskazał późniejszy termin

płatności składki lub jej pierwszej raty, odpowiedzialność zakładu

ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy.

3. Termin rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń inny niż określony

w ust. 1 i 2 można określić w umowie ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych wtedy, gdy umowę zawiera się:

1) na okres krótszy niż 12 miesięcy w przypadkach określonych w art. 27

ust. 1;

2) przed zarejestrowaniem pojazdu mechanicznego, o którym mowa art. 2 pkt 10

lit. a), oraz pojazdu historycznego;

3) na okres kolejnych 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu.

Art. 40.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń, wynikająca z umowy ubezpieczenia OC

posiadaczy pojazdów mechanicznych, ustaje z chwilą rozwiązania umowy w

przypadkach określonych w art. 33.

Art. 41.

1. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia przysługuje, z

zastrzeżeniem ust. 2, w przypadku:

1) wyrejestrowania pojazdu mechanicznego lub udokumentowania trwałej i

zupełnej utraty posiadania pojazdu mechanicznego w okolicznościach nie

powodujących zmiany posiadacza, z uwzględnieniem art. 79 ust. 1 pkt 5

ustawy – Prawo o ruchu drogowym;

2) odstąpienia od umowy w przypadku określonym w art. 29 ust. 3;

3) rozwiązania się umowy w przypadku określonym w art. 31 ust. 1;

4) utraty posiadania pojazdu mechanicznego przez posiadacza, o którym mowa w

art. 31 ust. 4.

2. Zwrot składki, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli szkoda, za

którą zakład ubezpieczeń wypłacił lub jest zobowiązany wypłacić odszkodowanie

z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, nastąpiła w

okresie poprzedzającym rozwiązanie umowy w przypadkach określonych w art. 33

pkt 2-5.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w stosunku do zbywcy pojazdu mechanicznego,

jeżeli szkoda została wyrządzona po dniu zbycia tego pojazdu.

4. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia w przypadkach

określonych w art. 31 ust. 1 i 4, następuje po przedstawieniu kopii lub

odpisu dokumentu ubezpieczenia zbywcy pojazdu mechanicznego lub

ubezpieczonego, o którym mowa w art. 31 ust. 4.

Art. 42.

1. Zwrot składki, o którym mowa w art. 41 ust. 1, przysługuje za każdy pełny

miesiąc nie wykorzystanego okresu ubezpieczenia.

2. W przypadku umowy ubezpieczenia zawartej na okres 12 miesięcy, wysokość

miesięcznej składki podlegającej zwrotowi stanowi 1/12 składki należnej za

dwunastomiesięczny okres ubezpieczenia.

Art. 43.

Zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem

mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący:

1) wyrządził szkodę umyślnie lub w stanie po użyciu alkoholu albo pod

wpływem środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków

zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii,

2) wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa,

3) nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z

wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia

albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią

przestępstwa,

4) zbiegł z miejsca zdarzenia.

Rozdział 3

Ubezpieczenie OC rolników

Art. 44.

Rolnik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia OC rolników z tytułu

posiadania gospodarstwa rolnego.

Art. 45.

Umowę ubezpieczenia OC rolników zawiera się na okres 12 miesięcy.

Art. 46.

1. Jeżeli rolnik nie później niż na jeden dzień przed upływem okresu 12

miesięcy, na który umowa ubezpieczenia OC rolników została zawarta, nie

powiadomi na piśmie zakładu ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu, uważa się, że

została zawarta następna umowa na kolejne 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust.

2.

2. Zawarcie następnej umowy nie następuje pomimo braku powiadomienia, o którym

mowa w ust. 1, jeżeli:

1) nie została opłacona określona w umowie składka za mijający okres 12

miesięcy lub w przypadku cofnięcia zakładowi ubezpieczeń zezwolenia na

wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie obowiązkowego

ubezpieczenia OC rolników albo

2) w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, ogłoszenia lub

zarządzenia likwidacji zakładu ubezpieczeń albo oddalenia wniosku o

ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania upadłościowego w

przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń

kończy się z upływem 12 miesięcy, z uwzględnieniem art. 49.

Art. 47.

1. Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia OC rolników powstaje w dniu objęcia w

posiadanie gospodarstwa rolnego.

2. Jeżeli po zawarciu przez rolnika umowy ubezpieczenia OC rolników posiadanie

gospodarstwa rolnego przeszło na inną osobę, prawa i obowiązki rolnika

wynikające z umowy ubezpieczenia OC rolników przechodzą na tę osobę. Umowa

ubezpieczenia rozwiązuje się z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta,

chyba że osoba obejmująca gospodarstwo rolne w posiadanie wypowie ją przed

upływem 30 dni od dnia objęcia gospodarstwa rolnego w posiadanie. W przypadku

wypowiedzenia umowy rozwiązuje się ona z upływem 30 dni następujących po dniu

objęcia gospodarstwa rolnego w posiadanie.

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku oddania przez rolnika w

posiadanie części gospodarstwa rolnego stanowiącej odrębne gospodarstwo

rolne. W takim przypadku do osoby obejmującej w posiadanie tę część

gospodarstwa rolnego stosuje się przepis ust. 1.

4. W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC rolników w przypadku, o którym

mowa w ust. 2, rolnik wypowiadający umowę jest obowiązany do zawarcia nowej

umowy ubezpieczenia OC rolników najpóźniej w ostatnim dniu przed rozwiązaniem

się umowy wypowiedzianej.

Art. 48.

1. Obowiązek niezwłocznego zawiadomienia zakładu ubezpieczeń o zmianie w

posiadaniu gospodarstwa rolnego spoczywa na rolniku dotychczas posiadającym

gospodarstwo rolne. W przypadku, gdy zmiana w posiadaniu gospodarstwa rolnego

nastąpiła wskutek śmierci tego rolnika, obowiązek zawiadomienia zakładu

ubezpieczeń spoczywa na osobie obejmującej gospodarstwo rolne w posiadanie.

2. Rolnik dotychczas posiadający gospodarstwo rolne i jego następca obejmujący

gospodarstwo rolne w posiadanie, ponoszą odpowiedzialność solidarną wobec

zakładu ubezpieczeń za zapłatę składki ubezpieczeniowej, należnej zakładowi

ubezpieczeń, za czas do końca miesiąca, w którym zawiadomiono zakład

ubezpieczeń o zmianie w stanie posiadania gospodarstwa rolnego.

Art. 49.

Umowa ubezpieczenia OC rolników ulega rozwiązaniu:

1) z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta;

2) z chwilą, kiedy użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4, tracą charakter

gospodarstwa rolnego;

3) z dniem zmiany stanu prawnego lub faktycznego powodującego niepodleganie

opodatkowaniu podatkiem rolnym albo podatkiem dochodowym od osób

fizycznych z tytułu prowadzenia produkcji rolnej stanowiącej dział

specjalny;

4) w przypadku, o którym mowa w art. 47 ust. 2;

5) z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, z

uwzględnieniem art. 474 i art. 476 ustawy – Prawo upadłościowe i

naprawcze.

Art. 50.

1. Z ubezpieczenia OC rolników przysługuje odszkodowanie, jeżeli rolnik, osoba

pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym lub osoba pracująca w

gospodarstwie rolnym rolnika są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w

związku z posiadaniem przez rolnika tego gospodarstwa rolnego szkodę, której

następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata,

zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również, jeżeli szkoda powstała w związku z

ruchem pojazdów wolnobieżnych w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym,

będących w posiadaniu rolników posiadających gospodarstwo rolne i

użytkowanych w związku z posiadaniem tego gospodarstwa rolnego.

Art. 51.

Ubezpieczeniem OC rolników jest objęta odpowiedzialność cywilna rolnika oraz

każdej osoby, która pracując w gospodarstwie rolnym w okresie trwania ochrony

ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę w związku z posiadaniem przez rolnika tego

gospodarstwa rolnego.

Art. 52.

Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej osoby

odpowiedzialnej, najwyżej jednak do ustalonej w umowie sumy gwarancyjnej. Suma

gwarancyjna nie może być niższa niż równowartość w złotych:

1) w przypadku szkód na osobie – 350 000 euro na każdego poszkodowanego;

2) w przypadku szkód w mieniu – 200 000 euro w odniesieniu do jednego

zdarzenia, którego skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę

poszkodowanych

- ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski obowiązującego w dniu wyrządzenia szkody.

Art. 53.

Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za szkody:

1) w mieniu, wyrządzone rolnikowi przez osoby pracujące w jego gospodarstwie

rolnym lub pozostające z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym albo

osobom pozostającym z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub

pracującym w jego gospodarstwie rolnym;

2) spowodowane przeniesieniem chorób zakaźnych niepochodzących od zwierząt;

3) w mieniu, spowodowane wadą towarów dostarczonych przez osobę objętą

ubezpieczeniem albo wykonywaniem usług; jeżeli wskutek tych wad nastąpiła

szkoda na osobie, zakład ubezpieczeń nie ponosi odpowiedzialności tylko

wtedy, gdy osoba objęta ubezpieczeniem wiedziała o tych wadach;

4) powstałe wskutek uszkodzenia, zniszczenia, utraty lub zaginięcia rzeczy

wypożyczonych lub przyjętych przez osobę objętą ubezpieczeniem OC rolników

do użytkowania, przechowania lub naprawy;

5) polegające na utracie gotówki, biżuterii, dzieł sztuki, papierów

wartościowych, wszelkiego rodzaju dokumentów oraz zbiorów

filatelistycznych, numizmatycznych i innych;

6) polegające na zanieczyszczeniu lub skażeniu środowiska;

7) wynikłe z kar pieniężnych, grzywien sądowych i administracyjnych, a także

kar lub grzywien związanych z należnościami wobec budżetu państwa.

Art. 54.

1. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy

i zapłacenia składki ubezpieczeniowej lub jej pierwszej raty, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

2. Jeżeli w umowie ubezpieczenia zakład ubezpieczeń wskazał późniejszy termin

płatności składki lub jej pierwszej raty, odpowiedzialność zakładu

ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy.

3. Termin rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń inny niż wskazany w

ust. 1 i 2, można określić w umowie wtedy, gdy umowę zawiera się:

1) przed objęciem w posiadanie gospodarstwa rolnego,

2) na okres kolejnych 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu.

Art. 55.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń wynikająca z umowy ubezpieczenia OC

rolników ustaje z chwilą rozwiązania umowy w przypadkach określonych w art. 49.

Art. 56.

1. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia przysługuje, z

zastrzeżeniem ust. 2, w przypadku:

1) zmiany stanu prawnego lub faktycznego powodującego niepodleganie

opodatkowaniu podatkiem rolnym albo podatkiem dochodowym od osób

fizycznych z tytułu prowadzenia produkcji rolnej stanowiącej dział

specjalny;

2) utraty przez użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4, charakteru

gospodarstwa rolnego;

3) rozwiązania się umowy w przypadku określonym w art. 47 ust. 2.

2. Zwrot składki, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli szkoda, za

którą zakład ubezpieczeń wypłacił lub jest obowiązany wypłacić odszkodowanie

nastąpiła w okresie poprzedzającym rozwiązanie umowy w przypadkach

określonych w art. 49 pkt 2-4.

3. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia w przypadku określonym

w art. 47 ust. 2, następuje po przedstawieniu kopii lub odpisu dokumentu

ubezpieczenia dotychczasowego posiadacza gospodarstwa rolnego.

Art. 57.

1. Zwrot składki, o którym mowa w art. 56 ust. 1, przysługuje za każdy pełny

miesiąc nie wykorzystanego okresu ubezpieczenia.

2. Wysokość miesięcznej składki podlegającej zwrotowi stanowi 1/12 składki

należnej za dwunastomiesięczny okres ubezpieczenia.

Art. 58.

Zakładowi ubezpieczeń przysługuje uprawnienie do dochodzenia od sprawcy szkody

zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC rolników odszkodowania, jeżeli

wyrządził on szkodę umyślnie lub w stanie po użyciu alkoholu albo pod wpływem

środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w

rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii.

Rozdział 4

Ubezpieczenie budynków rolniczych

Art. 59.

Rolnik jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia budynku wchodzącego w skład

gospodarstwa rolnego, zwanego dalej “budynkiem rolniczym”, od ognia i innych

zdarzeń losowych.

Art. 60.

Obowiązek ubezpieczenia budynku rolniczego powstaje z dniem pokrycia budynku

dachem.

Art. 61.

Umowę ubezpieczenia budynków rolniczych zawiera się na okres 12 miesięcy.

Art. 62.

1. Jeżeli rolnik posiadający budynki rolnicze nie później niż na jeden dzień

przed upływem okresu 12 miesięcy, na jaki została zawarta umowa ubezpieczenia

budynków rolniczych, nie powiadomi na piśmie zakładu ubezpieczeń o jej

wypowiedzeniu, uważa się, że została zawarta następna umowa na kolejne 12

miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Zawarcie następnej umowy nie następuje, pomimo braku powiadomienia, o którym

mowa w ust. 1, jeżeli:

1) nie została opłacona w całości określona w umowie składka za mijający

okres 12 miesięcy lub w przypadku cofnięcia zakładowi ubezpieczeń

zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

obowiązkowego ubezpieczenia budynków rolniczych albo

2) w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, ogłoszenia lub

zarządzenia likwidacji zakładu ubezpieczeń albo oddalenia wniosku o

ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania upadłościowego, w

przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń

kończy się z upływem 12 miesięcy, z uwzględnieniem art. 65.

Art. 63.

1. Jeżeli po zawarciu umowy ubezpieczenia budynków rolniczych posiadanie

gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzą te budynki, przeszło na inną

osobę, prawa i obowiązki wynikające z umowy ubezpieczenia budynków rolniczych

przechodzą na tę osobę. Umowa ubezpieczenia rozwiązuje się z upływem 12

miesięcy, na które została zawarta, chyba że osoba obejmująca gospodarstwo

rolne w posiadanie wypowie ją przed upływem 30 dni od dnia objęcia

gospodarstwa rolnego w posiadanie. W przypadku wypowiedzenia umowy rozwiązuje

się ona z upływem 30 dni następujących po dniu objęcia gospodarstwa rolnego w

posiadanie.

2. Obejmujący w posiadanie gospodarstwo rolne, w którym budynki rolnicze nie są

ubezpieczone, jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia budynków

rolniczych najpóźniej w dniu objęcia gospodarstwa rolnego w posiadanie.

3. W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych w przypadku, o

którym mowa w ust. 1, posiadacz budynków rolniczych wypowiadający umowę jest

obowiązany do zawarcia nowej umowy ubezpieczenia budynków rolniczych

najpóźniej w ostatnim dniu przed rozwiązaniem się umowy wypowiedzianej.

Art. 64.

1. Obowiązek niezwłocznego zawiadomienia zakładu ubezpieczeń o zmianie w

posiadaniu gospodarstwa rolnego spoczywa na rolniku dotychczas posiadającym

gospodarstwo rolne.

2. Dotychczasowy posiadacz gospodarstwa rolnego i obejmujący gospodarstwo rolne

w posiadanie ponoszą odpowiedzialność solidarną wobec zakładu ubezpieczeń za

zapłatę składki ubezpieczeniowej, należnej zakładowi ubezpieczeń za czas do

końca miesiąca, w którym zawiadomiono zakład ubezpieczeń o zmianie w stanie

posiadania gospodarstwa rolnego.

Art. 65.

Umowa ubezpieczenia budynków rolniczych ulega rozwiązaniu:

1) z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta;

2) w przypadku określonym w art. 63 ust. 1;

3) z chwilą, kiedy użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4, na których jest

położony budynek rolniczy, tracą charakter gospodarstwa rolnego;

4) z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, z

uwzględnieniem art. 474 i art. 476 ustawy – Prawo upadłościowe i

naprawcze.

Art. 66.

Jeżeli w czasie trwania umowy ubezpieczenia budynków rolniczych budynek przestał

spełniać warunki wymagane do objęcia go ubezpieczeniem, budynek ten zostaje

wyłączony z ubezpieczenia, a suma ubezpieczenia zostaje obniżona o zadeklarowaną

do ubezpieczenia wartość tego budynku.

Art. 67.

1. Z tytułu ubezpieczenia budynków rolniczych przysługuje odszkodowanie za

szkody powstałe w budynkach na skutek zdarzeń losowych w postaci: ognia,

huraganu, powodzi, podtopienia, deszczu nawalnego, gradu, opadów śniegu,

uderzenia pioruna, eksplozji, obsunięcia się ziemi, tąpnięcia, lawiny lub

upadku statku powietrznego.

2. Za szkody spowodowane przez:

1) ogień – uważa się szkody powstałe w wyniku działań ognia, który

przedostał się poza palenisko lub powstał bez paleniska i rozszerzył się o

własnej sile;

2) huragan – uważa się szkody powstałe w wyniku działania wiatru o prędkości

nie mniejszej niż 24 m/s, którego działanie wyrządza masowe szkody;

pojedyncze szkody uważa się za spowodowane przez huragan, jeżeli w

najbliższym sąsiedztwie stwierdzono działanie huraganu;

3) powódź – uważa się szkody powstałe wskutek zalania terenów w następstwie

podniesienia się poziomu wody w korytach wód płynących lub stojących;

4) podtopienie – uważa się szkody powstałe wskutek zalania terenów w wyniku

deszczu nawalnego lub spływu wód po zboczach lub stokach na terenach

górskich i falistych;

5) deszcz nawalny – uważa się szkody powstałe w wyniku opadów deszczu o

współczynniku wydajności co najmniej 4;

6) grad – uważa się szkody powstałe wskutek opadu atmosferycznego

składającego się z bryłek lodu;

7) opady śniegu – uważa się szkody powstałe w wyniku opadów śniegu

przekraczających 85% wartości charakterystycznej (normowej) obciążenia

\niegiem gruntu, właściwej dla strefy, w której znajduje się ubezpieczony

budynek, określonej według obowiązującej normy polskiej “Obciążenie

śniegiem”; warunkiem uznania szkody za spowodowaną opadami śniegu jest,

aby przynajmniej jedna stacja meteorologiczna Instytutu Meteorologii i

Gospodarki Wodnej, zlokalizowana na terenie tej samej strefy lub strefy o

niższej wartości charakterystycznej obciążenia śniegiem w promieniu 100 km

od ubezpieczonego budynku, zmierzyła ciężar pokrywy śnieżnej

przekraczający 85% wartości charakterystycznej (normowej) właściwej dla

miejsca lokalizacji budynku;

8 ) piorun – uważa się szkody będące następstwem uderzenia pioruna;

9) eksplozję – uważa się szkody powstałe w wyniku gwałtownej zmiany stanu

równowagi układu z jednoczesnym wyzwoleniem się gazów, pyłów lub pary,

wywołane ich właściwością rozprzestrzeniania się w odniesieniu do naczyń

ciśnieniowych i innych tego rodzaju zbiorników; warunkiem uznania szkody

za spowodowaną eksplozją jest, aby ściany tych naczyń i zbiorników uległy

rozdarciu w takich rozmiarach, iż wskutek ujścia gazów, pyłów, pary lub

cieczy nastąpiło nagłe wyrównanie ciśnień; za spowodowane eksplozją uważa

się również szkody powstałe wskutek implozji, polegające na uszkodzeniu

zbiornika lub aparatu próżniowego ciśnieniem zewnętrznym;

10) obsunięcie się ziemi – uważa się szkody spowodowane przez zapadanie się

ziemi oraz usuwanie się ziemi, z tym że za szkody spowodowane przez:

a) zapadanie się ziemi – uważa się szkody powstałe wskutek obniżenia się

terenu z powodu zawalenia się podziemnych pustych przestrzeni w gruncie,

b) usuwanie się ziemi – uważa się szkody powstałe wskutek ruchów ziemi na

stokach;

11) tąpnięcie – uważa się szkody powstałe wskutek wstrząsów podziemnych,

spowodowanych pęknięciem skał, wywołanych naruszeniem równowagi sił w tych

skałach;

12) lawinę – uważa się szkody powstałe wskutek gwałtownego zsuwania się lub

staczania ze zboczy górskich lub falistych: mas śniegu, lodu, skał,

kamieni, ziemi lub błota;

13) upadek statku powietrznego – uważa się szkody powstałe wskutek katastrofy

bądź przymusowego lądowania samolotu silnikowego, bezsilnikowego lub

innego obiektu latającego, a także spowodowane upadkiem ich części lub

przewożonego ładunku.

3. Szkody, o których mowa w ust. 2 pkt 2-7, ustala się w oparciu o informacje

uzyskane z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. W przypadku braku

możliwości uzyskania odpowiednich informacji przyjmuje się stan faktyczny i

rozmiar szkód świadczący o działaniu tych zjawisk.

Art. 68.

1. Wysokość szkody ustala się, z uwzględnieniem art. 69, na podstawie:

1) cenników stosowanych przez zakład ubezpieczeń; ustalenie wysokości szkody

na podstawie tych cenników następuje w każdym przypadku niepodejmowania

odbudowy, naprawy lub remontu budynku;

2) kosztorysu wystawionego przez podmiot dokonujący odbudowy lub remontu

budynku, odzwierciedlającego koszty związane z odbudową lub remontem,

określone zgodnie z obowiązującymi w budownictwie zasadami kalkulacji i

ustalania cen robót budowlanych – przy uwzględnieniu dotychczasowych

wymiarów, konstrukcji, materiałów i wyposażenia; jeżeli suma ubezpieczenia

została ustalona według wartości rzeczywistej, uwzględnia się również

faktyczne zużycie budynku od dnia rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu

ubezpieczeń do dnia powstania szkody.

2. Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do corocznego aktualizowania cenników, o

których mowa w ust. 1 pkt 1.

3. Zakład ubezpieczeń może zweryfikować zasadność wielkości i wartości robót

ujętych w przedstawionym przez ubezpieczającego kosztorysie, o którym mowa w

ust. 1 pkt 2. Kosztorys ten powinien zostać przedłożony przez

ubezpieczającego najpóźniej w terminie 12 miesięcy od dnia powstania szkody.

4. Zakład ubezpieczeń nie uwzględnia stopnia zużycia budynku przy szkodach

drobnych, których wartość nie przekracza równowartości w złotych 100 euro,

ustalanej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski obowiązującego w dniu ustalania odszkodowania.

Art. 69.

Wysokość szkody w budynkach rolniczych:

1) zmniejsza się o wartość pozostałości, które mogą być przeznaczone do

dalszego użytku, przeróbki lub odbudowy;

2) zwiększa się w granicach sumy ubezpieczenia o udokumentowane koszty

uprzątnięcia miejsca szkody w wysokości do 5% wartości szkody.

Art. 70.

1. Sumę ubezpieczenia, odrębnie dla każdego budynku rolniczego, ustala

ubezpieczający z zakładem ubezpieczeń.

2. Suma ubezpieczenia budynku rolniczego może odpowiadać wartości:

1) rzeczywistej tego budynku, przez którą rozumie się wartość w stanie nowym

w dniu zawarcia umowy, pomniejszoną o stopień zużycia budynku rolniczego;

2) nowej – w odniesieniu do budynków nowych oraz takich, których stopień

zużycia w dniu zawarcia umowy ubezpieczenia nie przekracza 10%.

3. Suma ubezpieczenia może być ustalona na podstawie:

1) cenników stosowanych przez zakład ubezpieczeń do szacowania wartości

budynków;

2) załączonego powykonawczego kosztorysu budowlanego, sporządzonego zgodnie

z zasadami kalkulacji i ustalenia wartości robót budowlanych

obowiązującymi w budownictwie, przez osobę posiadającą uprawnienia w tym

zakresie albo wyceny rzeczoznawcy; w tych przypadkach ustalenie sumy

ubezpieczenia następuje na wniosek ubezpieczającego w razie ubezpieczenia

budynku według wartości określonej w ust. 2 pkt 2.

4. Normy zużycia budynków rolniczych określa zakład ubezpieczeń stosownie do

przepisów prawa budowlanego.

Art. 71.

1. Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do aktualizacji wartości budynków

przyjętych do ubezpieczenia, nie częściej jednak niż w okresach rocznych, w

przypadku gdy zmiany cen materiałów budowlanych i kosztów robocizny oraz

innych materiałów spowodowały podwyższenie lub obniżenie wartości budynków co

najmniej o 20%.

2. Zaktualizowana wartość budynku stanowi podstawę ustalenia nowej sumy

ubezpieczenia zgodnie z art. 70.

Art. 72.

Nie są objęte ubezpieczeniem w gospodarstwach rolnych:

1) budynki, których stan techniczny osiągnął 100% normy zużycia;

2) budynki przeznaczone do rozbiórki na podstawie ostatecznych decyzji

właściwych organów;

3) namioty i tunele foliowe.

Art. 73.

Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za zaistniałe w budynkach rolniczych szkody:

1) wyrządzone umyślnie przez ubezpieczającego lub przez osobę, za którą

ubezpieczający ponosi odpowiedzialność lub która pozostaje z

ubezpieczającym we wspólnym gospodarstwie domowym;

2) wyrządzone wskutek rażącego niedbalstwa przez osoby, o których mowa w pkt

1;

3) górnicze w rozumieniu przepisów prawa geologicznego i górniczego;

4) powstałe wskutek trzęsienia ziemi.

Art. 74.

1. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy

i zapłacenia składki ubezpieczeniowej lub jej pierwszej raty, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

2. Jeżeli w umowie ubezpieczenia zakład ubezpieczeń wskazał późniejszy termin

płatności składki lub jej pierwszej raty, odpowiedzialność zakładu

ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy.

3. Termin rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń inny niż określony

w ust. 1 i 2 można określić w umowie ubezpieczenia budynków rolniczych wtedy,

gdy umowę zawiera się:

1) przed objęciem budynków rolniczych w posiadanie;

2) na okres kolejnych 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu.

Art. 75.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń wynikająca z umowy ubezpieczenia budynków

rolniczych ustaje z chwilą rozwiązania umowy w przypadkach określonych w art.

65.

Art. 76.

1. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia przysługuje w

przypadku:

1) utraty przez użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4, na których jest

położony budynek rolniczy, charakteru gospodarstwa rolnego;

2) rozwiązania się umowy w przypadku określonym w art. 63 ust.1.

2. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia w przypadku określonych

w art. 63 ust. 1, następuje po przedstawieniu kopii lub odpisu dokumentu

ubezpieczenia dotychczasowego posiadacza gospodarstwa rolnego.

Art. 77.

1. Zwrot składki, o którym mowa w art. 76 ust. 1, przysługuje za każdy pełny

miesiąc nie wykorzystanego ubezpieczenia.

2. Wysokość miesięcznej składki podlegającej zwrotowi stanowi 1/12 składki

należnej za dwunastomiesięczny okres ubezpieczenia.

Rozdział 5

Reprezentant do spraw roszczeń

Art. 78.

1. Zakład ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową w zakresie działu

II grupy 10, określonej w załączniku do ustawy o działalności

ubezpieczeniowej, z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

przewoźnika, ustanawia w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej

reprezentanta do spraw roszczeń.

2. Reprezentant do spraw roszczeń może wykonywać czynności na rzecz jednego lub

wielu zakładów ubezpieczeń.

Art. 79.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do powiadomienia ośrodków informacyjnych

wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej o nazwie i adresie

reprezentanta do spraw roszczeń ustanowionego w każdym państwie członkowskim

Unii Europejskiej.

Art. 80.

Zadaniem reprezentanta do spraw roszczeń jest likwidacja szkód będących

następstwem zdarzeń, które miały miejsce na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, innego niż państwo, w którym poszkodowany ma miejsce

zamieszkania lub siedzibę, lub na terytorium państw trzecich.

Art. 81.

1. Reprezentantem do spraw roszczeń może być osoba prawna lub osoba fizyczna

dająca rękojmię należytego wykonywania czynności likwidacyjnych i regulowania

płatności odszkodowawczych, mająca siedzibę lub miejsce zamieszkana na

terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym został

ustanowiony.

2. Reprezentant do spraw roszczeń wykonuje swoje obowiązki na podstawie

pełnomocnictwa udzielonego przez zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 78

ust. 1.

3. Reprezentant do spraw roszczeń prowadzi postępowanie wyjaśniające w języku

lub językach urzędowych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

poszkodowany ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Art. 82.

Reprezentant do spraw roszczeń podejmuje działanie na wniosek poszkodowanego lub

uprawnionego a także reprezentowanego zakładu ubezpieczeń.

Art. 83.

1. Zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw roszczeń są obowiązani, w

terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia przez poszkodowanego lub uprawnionego

żądania odszkodowawczego, do udzielenia odpowiedzi na zgłoszone żądanie wraz

z uzasadnieniem.

2. W przypadku gdy nie została ustalona odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń

lub nie została określona wysokość odszkodowania, zakład ubezpieczeń lub jego

reprezentant do spraw roszczeń są obowiązani do poinformowania o tym

poszkodowanego lub uprawnionego w terminie, o którym mowa w ust. 1.

3. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, organ

nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w

ustawie o działalności ubezpieczeniowej.

Rozdział 6

Kontrola spełnienia obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC

posiadaczy pojazdów mechanicznych, OC rolników i budynków rolniczych oraz

opłaty za niespełnienie tego obowiązku

Art. 84.

1. Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w art. 4 pkt 1-3, podlega kontroli wykonywanej przez organy do tego

obowiązane lub uprawnione.

2. Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy

ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych:

1) są obowiązane:

a) Policja,

b) organy celne,

c) Straż Graniczna,

d) organy właściwe w sprawach rejestracji pojazdów,

e) Inspekcja Transportu Drogowego;

2) są uprawnione:

a) Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny,

b) inne organy uprawnione do kontroli ruchu drogowego.

3. Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy

ubezpieczenia OC rolników:

1) jest obowiązany wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na

miejsce położenia gospodarstwa rolnego lub miejsce zamieszkania rolnika;

2) są uprawnione:

a) starosta właściwy ze względu na położenie gospodarstwa rolnego lub

miejsce zamieszkania rolnika,

b) Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

4. Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy

ubezpieczenia budynków rolniczych:

1) jest obowiązany wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na

miejsce położenia gospodarstwa rolnego lub miejsca zamieszkania rolnika;

2) jest uprawniony starosta właściwy ze względu na położenie gospodarstwa

rolnego lub miejsce zamieszkania rolnika.

5. Organy obowiązane i uprawnione przeprowadzają kontrolę na zasadach i w

trybie określonych w przepisach regulujących działalność tych organów.

Art. 85.

Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego ustala się na

podstawie polisy lub innego dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie

umowy tego ubezpieczenia, wystawionego ubezpieczającemu przez zakład

ubezpieczeń, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie art. 5 ust. 3.

Art. 86.

Osoba kontrolowana jest obowiązana okazać na żądanie organu obowiązanego lub

uprawnionego do kontroli dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia

obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia, ważnej w roku kontroli,

lub dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie.

Art. 87.

1. Jeżeli osoba kontrolowana nie okaże dokumentu potwierdzającego zawarcie

umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, lub

dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, organ przeprowadzający kontrolę

zawiadamia o tym na piśmie Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w terminie 14

dni od dnia przeprowadzenia lub zakończenia kontroli.

2. Jeżeli osoba kontrolowana nie okaże dokumentu potwierdzającego zawarcie

umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 3, lub dowodu

opłacenia składki za to ubezpieczenie, starosta zawiadamia o tym na piśmie

wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce

położenia gospodarstwa rolnego w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia lub

zakończenia kontroli.

Art. 88.

1. Osoba, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia

obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie,

jest obowiązana wnieść opłatę.

2. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, obowiązującej w każdym roku

kalendarzowym, stanowi równowartość w złotych:

1) w ubezpieczeniu OC posiadaczy pojazdów mechanicznych:

a) samochody osobowe – 500 euro,

b) samochody ciężarowe i autobusy – 800 euro,

c) pozostałe pojazdy – 100 euro,

2) w ubezpieczeniu OC rolników – 30 euro;

3) w ubezpieczeniu budynków rolniczych – 100 euro

- ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski według tabeli kursów nr 1 w roku kontroli.

3. W przypadku posiadaczy pojazdów mechanicznych, którzy nie spełnili obowiązku

zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zgodnie z

warunkami tego ubezpieczenia, wysokość opłaty jest uzależniona od okresu

pozostawania tego posiadacza bez ochrony ubezpieczeniowej w każdym roku

kalendarzowym i wynosi:

1) 20 % opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 – w przypadku gdy okres

ten nie przekracza 3 dni,

2) 50 % opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 – w przypadku gdy okres

ten nie przekracza 14 dni,

3) 100 % opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 – w przypadku gdy

okres ten przekracza 14 dni.

4. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, nie przedstawi dokumentów stanowiących

podstawę do ustalenia wysokości opłaty zgodnie z ust. 3, jest ona obowiązana

wnieść opłatę w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1.

5. Kwoty wyliczane zgodnie z ust. 2 i 3, zaokrągla się do pełnych 10 zł.

6. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny ustala przynależność pojazdów do

kategorii wymienionej w ust. 2 pkt 1, kierując się przepisami ustawy – Prawo

o ruchu drogowym.

7. Opłata za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, jest wnoszona na rzecz

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

8. Opłata za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 3, jest wnoszona na rzecz gminy

właściwej ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego.

Art. 89.

1. Jeżeli osoba kierująca pojazdem mechanicznym zarejestrowanym poza granicami

Rzeczypospolitej Polskiej w państwie innym niż określone w art. 25 ust. 2,

przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przedstawi Zielonej

Karty, organy dokonujące kontroli granicznej lub celnej nie dopuszczą tego

pojazdu do przekroczenia granicy, chyba że posiadacz pojazdu mechanicznego

zawrze umowę ubezpieczenia granicznego.

2. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, przy wyjeździe z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej nie przedstawi dokumentu zawarcia umowy

ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, ważnego do dnia wyjazdu włącznie,

organy dokonujące kontroli granicznej lub celnej nie dopuszczą pojazdu

mechanicznego do przekroczenia granicy bez uiszczenia opłaty w wysokości

określonej w art. 88 ust. 2 pkt 1.

3. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, w trakcie kontroli na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej nie przedstawi organowi obowiązanemu lub

uprawnionemu do kontroli dokumentu potwierdzającego zawarcie przed dokonaniem

kontroli umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, warunkiem zwrotu dowodu

rejestracyjnego zatrzymanego zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym jest

wniesienie opłaty w wysokości określonej w art. 88 ust. 2 pkt 1 oraz

przedstawienie dokumentu zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust.

1.

4. Opłatę w wysokości określonej w art. 88 ust. 2 pkt 1 pobierają urzędy celne

oraz przekazują na rzecz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w terminie

30 dni od dnia pobrania.

5. Potwierdzenie wniesienia opłaty w wysokości określonej w art. 88 ust. 2 pkt

1 jest dokonywane na druku Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

Art. 90.

1. Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 87 ust. 1, Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny wzywa osobę wskazaną w tym zawiadomieniu do uiszczenia, w

terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty, o której mowa w art. 88

ust. 1, albo do przedstawienia dokumentów potwierdzających zawarcie umowy

ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia

określonymi w ustawie.

2. Po przeprowadzeniu kontroli lub po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w

art. 87 ust. 2, wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na

miejsce położenia gospodarstwa rolnego wzywa osobę wskazaną w tym

zawiadomieniu do uiszczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania,

opłaty, o której mowa w art. 88 ust. 1, albo do przedstawienia dokumentów

potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z

warunkami tego ubezpieczenia, określonymi w ustawie.

3. W przypadku przedstawienia w terminie, o którym mowa w ust. 1 i 2, dokumentu

potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, opłaty nie

pobiera się.

4. Opłata staje się wymagalna następnego dnia po upływie terminu, o którym mowa

w ust. 1 i 2, jeżeli zobowiązany nie udokumentował zawarcia umowy

ubezpieczenia obowiązkowego lub nie wniósł powództwa do sądu powszechnego,

zgodnie z art. 10 ust. 2.

Art. 91.

1. Do egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego

ubezpieczenia, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, stosuje się przepisy o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

2. Egzekucję, o której mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli:

1) należność z tytułu opłaty wynika z wezwania do zapłaty, o którym mowa w

art. 90 ust. 1, w stosunku do którego zobowiązany nie wystąpił z

powództwem do sądu powszechnego, zgodnie z art. 10 ust. 2, w terminie 30

dni od dnia otrzymania wezwania do zapłaty, albo

2) sąd ustalił prawomocnym orzeczeniem istnienie obowiązku ubezpieczenia.

3. Od postanowień wydanych przez Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu

Gwarancyjnego w toku postępowania egzekucyjnego w administracji służy

odwołanie do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

Art. 92.

1. Roszczenia z tytułu opłaty ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia

dokonania kontroli, nie później jednak niż z upływem 3 lat od ostatniego dnia

roku kalendarzowego, w którym nie spełniono obowiązku zawarcia umowy

ubezpieczenia obowiązkowego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Bieg przedawnienia przerywa:

1) każda czynność organu egzekucyjnego podjęta w celu wyegzekwowania opłaty;

2) uznanie przez zobowiązanego niespełnienia obowiązku ubezpieczenia

i dochodzonej w związku z tym opłaty;

3) wszczęcie postępowania przed sądem powszechnym o ustalenie nieistnienia

obowiązku ubezpieczenia bądź dochodzonej opłaty;

4) zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

3. Po przerwaniu biegu przedawnienia z przyczyny, o której mowa w ust. 2:

1) pkt 1 i 2 – biegnie ono na nowo;

2) pkt 3 – okres przedawnienia biegnie na nowo od dnia zakończenia

postępowania sądowego;

3) pkt 4 – okres przedawnienia biegnie od dnia podjęcia postępowania

egzekucyjnego.

Art. 93.

Wniesienie opłaty nie zwalnia z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia

obowiązkowego.

Art. 94.

1. W uzasadnionych przypadkach, kierując się przede wszystkim wyjątkowo trudną

sytuacją materialną i majątkową zobowiązanego, jak również jego sytuacją

życiową, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może umorzyć opłatę w całości

lub w części albo udzielić ulgi w jej spłacie.

2. Tryb postępowania przy rozpatrywaniu spraw, o których mowa w ust. 1, określa

statut Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

Art. 95.

Przepisy rozdziału nie dotyczą:

1) posiadaczy i kierujących pojazdami mechanicznymi zarejestrowanymi w

państwach, o których mowa w art. 25 ust. 2;

2) upoważnionych osób kierujących pojazdami mechanicznymi obcych

przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych, misji specjalnych

i organizacji międzynarodowych oraz innych obcych przedstawicielstw

korzystających z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub

konsularnych na podstawie umów, ustaw lub powszechnie uznanych zwyczajów

międzynarodowych.

Rozdział 7

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

Art. 96.

1. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, zwany dalej “Funduszem”, jest

instytucją wykonującą zadania określone w ustawie.

2. Fundusz jest właściwy w zakresie egzekucji administracyjnej należności

pieniężnych w związku z kontrolą spełnienia obowiązku zawierania umów

obowiązkowych ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej, o których mowa w art. 4

pkt 1 i 2.

3. Fundusz ma osobowość prawną. Siedzibą Funduszu jest miasto stołeczne

Warszawa.

4. Nadzór nad działalnością Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw

instytucji finansowych w oparciu o kryterium legalności i zgodności ze

statutem.

Art. 97.

1. Członkiem Funduszu jest zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na

wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących

ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Zakład

ubezpieczeń staje się członkiem Funduszu z chwilą zawarcia pierwszej umowy

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2.

2. Członkiem Funduszu jest również zagraniczny zakład ubezpieczeń, działający

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami prawa polskiego

i posiadający zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w

grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1

i 2.

3. Zakłady ubezpieczeń wykonujące działalność ubezpieczeniową w dziale I

(ubezpieczenia na życie), zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności

ubezpieczeniowej, stają się członkiem Funduszu w przypadku, o którym mowa w

art. 98 ust. 2.

4. Zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenie obowiązkowe, o którym

mowa w art. 4 pkt 3, niebędące członkami Funduszu zgodnie z ust. 1 i 2, stają

się członkami Funduszu w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2.

5. Zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których

mowa w art. 4 pkt 4, nie będące członkami Funduszu zgodnie z ust. 1-4, stają

się członkami Funduszu w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2.

6. Członkostwo w Funduszu ustaje z upływem roku kalendarzowego, w którym zakład

ubezpieczeń nie zawarł umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w

art. 4 pkt 1 i 2.

7. Wcześniejsze ustanie członkostwa zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w ust.

1, następuje z dniem:

1) cofnięcia przez organ nadzoru zezwolenia na wykonywanie przez zakład

ubezpieczeń działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących

ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2;

2) zarządzenia przez organ nadzoru likwidacji przymusowej zakładu

ubezpieczeń;

3) podjęcia przez zakład ubezpieczeń uchwały o likwidacji;

4) ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń.

8. Członkostwo zakładów ubezpieczeń, o których mowa w ust. 3-5, ustaje z dniem

zakończenia postępowania upadłościowego. Wcześniejsze ustanie członkostwa

zakładu ubezpieczeń następuje z dniem cofnięcia przez organ nadzoru

zezwolenia na wykonywanie przez zakład ubezpieczeń działalności

ubezpieczeniowej w dziale I (ubezpieczenia na życie), zgodnie z załącznikiem

do ustawy o działalności ubezpieczeniowej lub cofnięcia przez organ nadzoru

zezwolenia na wykonywanie przez zakład ubezpieczeń działalności

ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których

mowa w art. 4 pkt 3 i 4, oraz w przypadkach określonych w ust. 7 pkt 2-4.

Art. 98.

1. Do zadań Funduszu należy zaspokajanie roszczeń z tytułu ubezpieczeń

obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, w granicach określonych na

podstawie przepisów rozdziałów 2 i 3, za szkody powstałe na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej:

1) na osobie, gdy szkoda została wyrządzona w okolicznościach

uzasadniających odpowiedzialność cywilną posiadacza pojazdu mechanicznego

lub kierującego pojazdem mechanicznym, a nie ustalono ich tożsamości;

2) w mieniu i na osobie, gdy:

a) posiadacz zidentyfikowanego pojazdu mechanicznego, którego ruchem

szkodę tę wyrządzono, nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem

OC posiadaczy pojazdów mechanicznych,

b) rolnik, osoba pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym lub

osoba pracująca w jego gospodarstwie rolnym wyrządzili szkodę, której

następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też

utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia, a rolnik nie był

ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC rolników.

2. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń albo oddalenia wniosku

o ogłoszenie upadłości zakładu ubezpieczeń lub umorzenia postępowania

upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika oczywiście nie wystarcza nawet na

zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego albo w przypadku zarządzenia

likwidacji przymusowej zakładu ubezpieczeń, jeżeli roszczenia osób

uprawnionych nie mogą być pokryte z aktywów stanowiących pokrycie rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych, do zadań Funduszu należy również zaspokajanie

roszczeń osób uprawnionych z:

1) umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1-3, za

szkody powstałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w granicach

określonych na podstawie przepisów rozdziałów 2-4;

2) umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 4, oraz umów

ubezpieczenia na życie, w wysokości 50% wierzytelności, do kwoty nie

większej niż równowartość w złotych 30. 000 euro według średniego kursu

ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu ogłoszenia

upadłości, oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzenia

postępowania upadłościowego albo w dniu zarządzenia likwidacji

przymusowej,

3. Wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2, dokonywane są wyłącznie na

rzecz poszkodowanych lub uprawnionych osób fizycznych.

4. W przypadku zaspokojenia przez Fundusz roszczeń osób poszkodowanych i

uprawnionych z tytułu umów ubezpieczenia obowiązkowego, objętych umową o

przeniesienie portfela zgodnie z art. 474 ust. 2 ustawy – Prawo upadłościowe

i naprawcze, Fundusz występuje do zakładu ubezpieczeń przejmującego portfel

upadłego zakładu ubezpieczeń o zwrot wypłaconych odszkodowań lub świadczeń do

wysokości wynikającej z umowy o przeniesienie portfela.

5. W razie ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń Fundusz jest obowiązany do

składania sprawozdań z działalności do organu nadzoru na koniec każdego

kwartału.

Art. 99.

1. Fundusz może udzielać zwrotnej pomocy finansowej zakładowi ubezpieczeń

przejmującemu portfel ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt

1 i 2, jeżeli posiadane środki własne w wysokości co najmniej marginesu

wypłacalności oraz aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych nie

gwarantują w pełni wypłacalności tego zakładu ubezpieczeń.

2. Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, ma charakter pożyczki zwrotnej,

której wysokość nie może przekroczyć wysokości rezerw techniczno-

ubezpieczeniowych, wynikających z przejmowanego portfela ubezpieczeń i która

może być przeznaczona przez zakład ubezpieczeń tylko na zaspokojenie

interesów uprawnionych z umów ubezpieczeń przejmowanego portfela.

3. Udzielanie pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, następuje na wniosek

zakładu ubezpieczeń.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, powinien zawierać:

1) sprawozdania finansowe wraz z opinią biegłego rewidenta;

2) pozytywną opinię organu nadzoru co do celowości przejęcia portfela

ubezpieczeń.

5. Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, jest udzielana przez Fundusz na

warunkach korzystniejszych od ogólnie stosowanych.

6. Warunki udzielanej pomocy finansowej, w szczególności termin oraz wysokość

rat i odsetek określa umowa zawierana pomiędzy Funduszem a zakładem

ubezpieczeń przejmującym portfel ubezpieczeń.

Art. 100.

1. Fundusz sprawuje kontrolę nad prawidłowością wykorzystania przez zakład

ubezpieczeń udzielonej pomocy finansowej, o której mowa w art. 99 ust. 1.

2. Fundusz nabywa wierzytelności zakładu ubezpieczeń, korzystającego z pomocy

finansowej, o której mowa w art. 99 ust. 1, do wysokości udzielonej pomocy.

Art. 101.

Fundusz realizuje pomoc finansową, o której mowa w art. 99 ust. 1, ze środków

wpłacanych przez członków Funduszu, o których mowa w art. 97 ust. 1 i 2, w

trybie określonym w art. 117 ust. 4 i 6 oraz zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie art. 117 ust. 5.

Art. 102.

1. Fundusz pełni funkcję ośrodka informacji.

2. Do zadań Funduszu jako ośrodka informacji należy prowadzenie rejestru umów

ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, zawierającego:

1) nazwę i adres zakładu ubezpieczeń, który zawarł umowę ubezpieczenia;

2) imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres

siedziby i numer REGON ubezpieczonego;

3) cechy identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy

ubezpieczenia;

4) cechy identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia

granicznego w odniesieniu do posiadaczy pojazdów mechanicznych ustawowo

zwolnionych w kraju rejestracji z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia

OC posiadaczy pojazdów mechanicznych;

5) datę zawarcia umowy;

6) okres ubezpieczenia;

7) datę rozwiązania umowy ubezpieczenia przed upływem końcowego terminu

odpowiedzialności, określonego w umowie;

8 ) dane dotyczące pojazdu mechanicznego i jego posiadacza:

a) numer rejestracyjny,

b) numer VIN lub numer nadwozia (podwozia) pojazdu mechanicznego,

c) numer silnika pojazdu mechanicznego,

d) marka, typ i model,

e) rodzaj pojazdu mechanicznego,

f) imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres

siedziby i numer REGON posiadacza pojazdu mechanicznego.

3. Fundusz gromadzi dane zawierające:

1) informacje dotyczące uczestników zdarzenia powodującego odpowiedzialność

zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy

pojazdów mechanicznych obejmujące:

a) markę i numer rejestracyjny pojazdów uczestniczących w zdarzeniu,

b) imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres

siedziby i numer REGON posiadacza pojazdu, uczestniczącego w zdarzeniu,

c) imię i nazwisko oraz numer PESEL kierującego pojazdem uczestniczącym w

zdarzeniu,

d) datę i miejsce zdarzenia,

e) imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres

siedziby i numer REGON osoby poszkodowanej;

2) datę zgłoszenia roszczenia odszkodowawczego;

3) datę wypłaty odszkodowania;

4) informację o dodatkowym badaniu technicznym, o którym mowa w art. 81 ust.

8 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, przeprowadzonym po naprawie

wynikającej ze zdarzenia powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń

z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia określonego w grupie 10 działu II

załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej.

4. Dane, o których mowa w ust. 2 i 3 przekazywane są do Funduszu przez zakłady

ubezpieczeń drogą elektroniczną i przechowywane są przez Fundusz przez okres

11 lat.

5. Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 8, nie dotyczą pojazdów rejestrowanych w

trybie art. 73 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Art. 103.

Fundusz gromadzi dane dotyczące reprezentantów do spraw roszczeń każdego zakładu

ubezpieczeń oraz dane organu odszkodowawczego ustanowionego w każdym państwie

członkowskim Unii Europejskiej.

Art. 104.

1. Fundusz udostępnia zgromadzone dane, o których mowa w art. 102 ust. 2 i 3

oraz w art. 103:

1) poszkodowanemu lub uprawnionemu z prawem wglądu we własne akta szkodowe

albo innemu podmiotowi, jeżeli mają oni interes prawny w uzyskaniu tych

danych w związku z zaistniałą szkodą;

2) Rzecznikowi Praw Obywatelskich;

3) organowi nadzoru;

4) zakładom ubezpieczeń oraz Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli

Komunikacyjnych;

5) Rzecznikowi Ubezpieczonych;

6) Polskiej Izbie Ubezpieczeń w zakresie określonym w art. 220 ust. 2 pkt 7

ustawy o działalności ubezpieczeniowej;

7) organowi prowadzącemu centralną ewidencję pojazdów drogą teletransmisji

danych.

2. W przypadku odmowy udostępnienia danych, o których mowa w art. 102 ust. 2 i

3 oraz w art. 103, podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z uwagi na

uznanie braku interesu prawnego w uzyskaniu tych danych, przysługuje

odwołanie do Rady Funduszu.

3. Fundusz korzysta ze zgromadzonych w rejestrze danych do realizacji zadań

ustawowych.

4. Z danych zgromadzonych w rejestrze korzysta organ prowadzący centralną

ewidencję pojazdów.

5. Dane, o których mowa w art. 102 ust. 2 pkt 8 lit. b)-e), dotyczące pojazdów,

o których mowa w art. 73 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, udostępnia

się za pisemną zgodą jednostek użytkujących te pojazdy, z zastrzeżeniem ust.

6. Zgodę tę uzyskuje się za pośrednictwem organu prowadzącego centralną

ewidencję pojazdów.

6. W przypadku, gdy w terminie 30 dni od dnia otrzymania wystąpienia jednostka

określona w ust. 5, nie wyrazi zgody na udostępnienie danych, o których mowa

w art. 102 ust. 2 pkt 8 lit. b)-e), lub nie zajmie stanowiska w tej sprawie,

Fundusz występuje o te dane do organu prowadzącego centralną ewidencję

pojazdów. Organ ten zobowiązany jest do niezwłocznego przekazania danych do

Funduszu, który je udostępnia.

7. Udostępnianie danych jest bezpłatne i podlega ewidencjonowaniu.

8. Do udostępniania danych przez Fundusz stosuje się przepisy o ochronie danych

osobowych.

Art. 105.

1. Centralna ewidencja pojazdów przekazuje drogą teletransmisji danych do

Funduszu dane, o których mowa w art. 102 ust. 2 pkt 8, z wyjątkiem danych

pojazdów rejestrowanych w trybie art. 73 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu

drogowym.

2. Zakład ubezpieczeń przekazuje do Funduszu dane, o których mowa w art. 102

ust. 2 pkt 1-8 i ust. 3, drogą elektroniczną niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 7 dni od dnia zawarcia umowy ubezpieczenia, za wyjątkiem

pojazdów rejestrowanych w trybie art. 73 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu

drogowym.

3. Dane są przekazywane do Funduszu przez centralną ewidencję pojazdów oraz

zakłady ubezpieczeń bezpłatnie oraz bez wiedzy i zgody osoby, której te dane

dotyczą.

4. Podmioty, o których mowa w ust. 3, przekazujące dane do Funduszu są

obowiązane do aktualizacji tych danych w przypadku ich zmiany.

5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki, sposób i tryb współdziałania Funduszu z

organem prowadzącym centralną ewidencję pojazdów, uwzględniając w

szczególności konieczność zapewnienia bezpiecznego przesyłu i weryfikacji

danych i informacji drogą teletransmisji danych.

Art. 106.

1. Jeżeli poszkodowany, w przypadku szkody w mieniu, może zaspokoić roszczenie

na podstawie umowy ubezpieczenia dobrowolnego, Fundusz wyrównuje szkodę w

części, w której nie może być zaspokojona, wraz z uwzględnieniem utraconych

zniżek składki oraz prawa do zniżek składki.

2. W przypadku zaspokojenia przez zakład ubezpieczeń roszczeń poszkodowanego

zgodnie z ust. 1, zakładowi ubezpieczeń nie przysługuje roszczenie do

Funduszu o zwrot wypłaconych z tego tytułu kwot.

3. Fundusz nie spełnia świadczenia za szkody w mieniu i na osobie w przypadku

zaspokojenia roszczenia o naprawienie wyrządzonej szkody przez osobę, o

której mowa w art. 98 ust. 1 pkt 2, lub przez kierującego pojazdem

mechanicznym, którego ruchem szkoda została wyrządzona.

4. Fundusz nie spełnia świadczenia z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego, o

którym mowa w art. 4 pkt 1, za szkody spowodowane ruchem pojazdów

mechanicznych zarejestrowanych za granicą. Nie dotyczy to poszkodowanych

obywateli polskich.

5. Fundusz nie spełnia świadczenia za szkody w mieniu i na osobie powstałe w

związku z ruchem pojazdów mechanicznych, o których mowa w art. 23 ust. 2,

niewprowadzonych do ruchu.

6. Fundusz nie spełnia świadczenia z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych, o

których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, za szkody w mieniu i na osobie wyrządzone:

1) posiadaczowi pojazdu mechanicznego przez kierującego tym pojazdem;

2) rolnikowi przez osoby pracujące w jego gospodarstwie rolnym lub

pozostające z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym.

Art. 107.

Wypłaty z Funduszu, o których mowa w art. 98 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, na rzecz

poszkodowanych niebędących podmiotami polskimi i podmiotami państw, których

biura narodowe są sygnatariuszami Jednolitego Porozumienia między Biurami

Narodowymi – Regulaminu Wewnętrznego, są dokonywane na zasadzie wzajemności.

Art. 108.

1. Uprawniony do odszkodowania zgłasza swoje roszczenia do Funduszu przez

którykolwiek zakład ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową w

grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 1

i 2. Zakład ubezpieczeń nie może odmówić przyjęcia zgłoszenia szkody.

2. Zakład ubezpieczeń, po otrzymaniu zgłoszenia roszczenia, przeprowadza

postępowanie w zakresie ustalenia zasadności i wysokości dochodzonych

roszczeń i niezwłocznie przesyła zebraną dokumentację do Funduszu,

powiadamiając o tym osobę zgłaszającą roszczenie.

Art. 109.

1. Fundusz jest obowiązany zaspokoić roszczenie, o którym mowa w art. 98 ust.

1, w terminie 30 dni licząc od dnia otrzymania akt szkody od zakładu

ubezpieczeń lub syndyka upadłości.

2. W przypadku, gdy wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia

odpowiedzialności Funduszu albo wysokości świadczenia w terminie, o którym

mowa w ust. 1, było niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w terminie

14 dni od dnia wyjaśnienia tych okoliczności, z tym, że bezsporna część

świadczenia powinna być spełniona przez Fundusz w terminie określonym w ust.

1. Przepis art. 16 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

3. Odpowiedzialność za zwłokę w spełnieniu świadczenia ponoszą odpowiednio

Fundusz i zakład ubezpieczeń, każdy w swoim zakresie.

Art. 110.

1. Z chwilą wypłaty przez Fundusz odszkodowania, w przypadkach określonych w

art. 98 ust. 1 pkt 2, sprawca szkody i osoba, która nie dopełniła obowiązku

zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2,

są obowiązani do zwrotu Funduszowi spełnionego świadczenia.

2. W uzasadnionych przypadkach, kierując się przede wszystkim wyjątkowo trudną

sytuacją materialną i majątkową zobowiązanego, jak również jego sytuacją

życiową, Fundusz może odstąpić od dochodzenia zwrotu części lub całości

świadczenia.

3. Tryb postępowania przy rozpatrywaniu spraw, o których mowa w ust. 2, określa

statut Funduszu.

4. Roszczenia Funduszu wynikające z ust. 1 ulegają przedawnieniu na zasadach

określonych w Kodeksie cywilnym, nie wcześniej jednak niż z upływem 3 lat od

dnia spełnienia przez Fundusz świadczenia.

Art. 111.

1. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego

działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe,

o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, Fundusz przejmuje od syndyka upadłości

akta szkodowe oraz wypłaca poszkodowanym i uprawnionym świadczenia z umów

ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, po ustaleniu

odpowiedzialności i wysokości świadczenia.

2. W sprawach, w których szkody nie zostały zgłoszone do zakładu ubezpieczeń

przed ogłoszeniem jego upadłości, Fundusz przyjmuje zgłoszenie szkody oraz

wypłaca poszkodowanym i uprawnionym świadczenia po ustaleniu

odpowiedzialności i wysokości świadczenia. Poszkodowany i uprawniony do

odszkodowania zgłasza swoje roszczenia do Funduszu przez którykolwiek zakład

ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących

ubezpieczenia obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Zakład

ubezpieczeń nie może odmówić przyjęcia zgłoszenia szkody.

3. Świadczenia rentowe, wynikające z realizacji zadań, o których mowa w art. 98

ust. 2, Fundusz może wypłacać w formie skapitalizowanej za zgodą

poszkodowanego lub uprawnionego.

4. Odpowiedzialność Funduszu za zwłokę w spełnieniu świadczenia jest

ograniczona do okresu, przez jaki upadły zakład ubezpieczeń pozostawał w

zwłoce do dnia ogłoszenia upadłości.

5. Po wypłaceniu świadczeń, o których mowa w ust. 1-3, Fundusz niezwłocznie

przedstawia syndykowi wypłacone kwoty jako swoją wierzytelność wobec masy

upadłości.

6. Wierzytelności, o których mowa w ust. 5, Fundusz może zgłaszać syndykowi do

czasu prawomocnego wykonania planu podziału funduszu masy.

Art. 112.

1. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego

działalność ubezpieczeniową w dziale I załącznika do ustawy o działalności

ubezpieczeniowej, albo zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność

ubezpieczeniową, w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których

mowa w art. 4 pkt 3 i 4, albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości

zakładu ubezpieczeń lub umorzenia postępowania upadłościowego, jeżeli majątek

dłużnika oczywiście nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania

upadłościowego, albo w przypadku zarządzenia likwidacji przymusowej zakładu

ubezpieczeń, pozostałe zakłady ubezpieczeń wykonujące działalność

ubezpieczeniową w dziale I załącznika do ustawy o działalności

ubezpieczeniowej albo posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których

mowa w art. 4 pkt 3 i 4, są obowiązane wnieść składkę na rzecz Funduszu.

2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

organu nadzoru i Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość procentu składki, o której mowa w ust. 1, uwzględniając w

szczególności zakres zobowiązań wynikających z umów ubezpieczenia w ramach

działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej lub umów

ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4.

3. Składka, o której mowa w ust. 2, ustalana jest od składki przypisanej brutto

z ubezpieczeń działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej

oraz ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4.

4. Fundusz wyodrębnia rachunki na które wnoszone są składki, o których mowa w

ust. 1.

5. Środki pozostałe po zaspokojeniu roszczeń Fundusz zwraca zakładom

ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1, proporcjonalnie do wysokości wniesionej

składki określonej zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 2.

Art. 113.

1. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego

działalność ubezpieczeniową w dziale I załącznika do ustawy o działalności

ubezpieczeniowej, Fundusz zaspokaja roszczenia na podstawie ustalonej w

postępowaniu upadłościowym listy wierzytelności.

2. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego

działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe,

o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4, do zaspokajania przez Fundusz roszczeń

wynikających z tych umów ubezpieczenia przepisy art. 111 ust. 1-4 stosuje się

odpowiednio.

3. Fundusz zaspokaja roszczenia z tytułu upadłości zakładów ubezpieczeń, o

których mowa w ust. 1 i 2, w zakresie i do wysokości określonej w art. 98

ust. 2 i 3.

4. Przepisy art. 111 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 114.

1. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń, wykonujących działalność

ubezpieczeniową w zakresie działu I załącznika do ustawy o działalności

ubezpieczeniowej oraz w zakresie ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w

art. 4, w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzenia

postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika oczywiście nie wystarcza

nawet na zaspokojenie kosztów potępowania upadłościowego albo w przypadku

zarządzenia likwidacji przymusowej, do zadań Funduszu należy zaspokajanie

roszczeń osób uprawnionych z tytułu umów ubezpieczenia na życie oraz umów

ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Fundusz przejmuje z zakładu ubezpieczeń

akta szkodowe oraz wypłaca poszkodowanym i uprawnionym świadczenia, po

ustaleniu odpowiedzialności tego zakładu i wysokości świadczenia.

3. Odpowiedzialność Funduszu za zwłokę w spełnieniu świadczenia jest

ograniczona do okresu, przez jaki zakład ubezpieczeń pozostawał w zwłoce do

dnia oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania

upadłościowego albo zarządzenia likwidacji przymusowej.

4. Z dniem wypłaty przez Fundusz świadczenia, o którym mowa w ust. 2, na

Fundusz przechodzi z mocy prawa roszczenie o zwrot wypłaconego świadczenia do

zakładu ubezpieczeń, którego zobowiązanie zrealizował.

Art. 115.

1. Organami Funduszu są:

1) Zgromadzenie Członków Funduszu;

2) Rada Funduszu;

3) Zarząd Funduszu.

2. W skład Rady Funduszu, poza członkami określonymi statutowo, wchodzi

przedstawiciel organu nadzoru.

Art. 116.

1. Statut Funduszu określa organizację, sposób działania oraz zasady gospodarki

finansowej, a w szczególności:

1) sposób powołania, organizację oraz kadencję organów Funduszu;

2) zakres kompetencji organów Funduszu;

3) prawa i obowiązki członków oraz sposób głosowania;

4) zasady działania Funduszu;

5) zasady prowadzenia gospodarki finansowej;

6) tryb postępowania w sprawach dochodzenia roszczeń z tytułu opłat i

regresów.

2. Statut Funduszu i jego zmiany są uchwalane przez Zgromadzenie Członków

Funduszu.

3. Organ nadzoru zatwierdza statut Funduszu i jego zmiany.

4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, na wniosek organu

nadzoru, ogłasza statut Funduszu i jego zmiany w Dzienniku Urzędowym

Ministerstwa Finansów.

Art. 117.

1. Koszty działalności Funduszu wynikające z realizacji zadań, o których mowa w

art. 98 i art. 99, są pokrywane z dochodów Funduszu.

2. Dochody, o których mowa w ust. 1, są uzyskiwane z następujących źródeł:

1) wpłat zakładów ubezpieczeń wykonujących działalność w zakresie

ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2;

2) wpłat zakładów ubezpieczeń prowadzących ubezpieczenia w dziale I

załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej w przypadku

ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, oddalenia wniosku o ogłoszenie

upadłości zakładu ubezpieczeń, umorzenia postępowania upadłościowego lub

zarządzenia likwidacji przymusowej zakładu ubezpieczeń wykonującego

działalność ubezpieczeniową w tym zakresie;

3) wpłat zakładów ubezpieczeń wykonujących działalność ubezpieczeniową w

grupie obejmującej ubezpieczenie obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 3

i 4 w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, oddalenia

wniosku o ogłoszenie upadłości zakładu ubezpieczeń, umorzenia postępowania

upadłościowego lub zarządzenia likwidacji przymusowej zakładu ubezpieczeń

wykonującego działalność ubezpieczeniową w tym zakresie;

4) wpływów z tytułu opłat za niespełnienie obowiązku zawarcia umów

ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2;

5) wpływów z tytułu roszczeń regresowych;

6) zwrotów zakładu ubezpieczeń przejmującego portfel upadłego zakładu

ubezpieczeń, o których mowa w art. 98 ust. 4;

7) wpłat uzyskanych z podziału masy upadłości, o których mowa w art. 111

ust. 5;

8 ) zwrotów świadczeń, o których mowa w art. 114 ust. 4, wypłaconych przez

Fundusz z umów ubezpieczenia na życie i z umów ubezpieczeń obowiązkowych,

o których mowa w art. 4;

9) przychodów z oprocentowania pożyczek, o których mowa w art. 99 ust. 2;

10) przychodów z lokat środków Funduszu dokonywanych według zasad określonych

w ustawie o działalności ubezpieczeniowej dla zakładów ubezpieczeń.

3. Zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których

mowa w art. 4 pkt 1 i 2, jak również zagraniczne zakłady ubezpieczeń,

działające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami

prawa polskiego i posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których

mowa w art. 4 pkt 1 i 2, są obowiązane wnieść składkę na rzecz Funduszu.

4. Fundusz przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych

oraz organowi nadzoru analizę stanu finansów Funduszu, na podstawie której

jest określany procent składki, o której mowa w ust. 3, wnoszonej przez

członków Funduszu na jego rzecz.

5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, na wniosek Funduszu, po

zasięgnięciu opinii organu nadzoru określa, w drodze rozporządzenia, wysokość

procentu składki, o której mowa w ust. 3, oraz terminy uiszczania tej

składki, uwzględniając w szczególności zagwarantowanie płynności finansowej

Funduszu oraz możliwości udzielania przez Fundusz zwrotnej pomocy finansowej,

o której mowa w art. 99 ust. 1.

6. Wysokość składki wnoszonej przez zakład ubezpieczeń na rzecz Funduszu jest

wyliczana od składki przypisanej brutto w ubezpieczeniach obowiązkowych, o

których mowa w art. 4 pkt 1 i 2.

Art. 118.

W przypadku zagranicznych zakładów ubezpieczeń, wysokość składek wnoszonych do

Funduszu zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, wyliczana jest od składki

przypisanej brutto z tytułu umów ubezpieczenia zawartych w związku z

wykonywaniem działalności ubezpieczeniowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Art. 119.

1. Fundusz jest obowiązany, w terminie 4 miesięcy od zakończenia roku

obrotowego, sporządzić roczne sprawozdanie z działalności, które podlega

badaniu przez biegłego rewidenta.

2. Zgromadzenie Członków Funduszu zatwierdza sprawozdanie, o którym mowa w ust.

1, w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku obrotowego.

3. Zatwierdzone przez Zgromadzenie Członków Funduszu sprawozdanie, o którym

mowa w ust. 1, Fundusz przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji

finansowych oraz organowi nadzoru.

4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb składania sprawozdań, o których

mowa w ust. 1 i w art. 98 ust. 5, w tym terminy ich składania oraz niezbędne

dane, jakie powinny zawierać te sprawozdania, uwzględniając w szczególności

zapewnienie prawidłowości i przejrzystości sporządzanych sprawozdań.

Rozdział 8

Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Art. 120.

1. Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zwane dalej “Biurem”, jest

instytucją wykonującą zadania określone w ustawie.

2. Biuro ma osobowość prawną. Siedzibą Biura jest miasto stołeczne Warszawa.

Art. 121.

1. Członkami Biura są zakłady ubezpieczeń wykonujące na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej działalność ubezpieczeniową w grupie obejmującej

ubezpieczenie obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 1.

2. Zakłady ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1, stają się członkami Biura z

dniem uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

wydanego przez organ nadzoru, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Zakłady ubezpieczeń z państw członkowskich Unii Europejskiej, wykonujące

działalność ubezpieczeniową za zezwoleniem właściwego organu państwa, w

którym mają siedzibę, stają się członkami Biura z dniem złożenia deklaracji

członkowskiej.

4. Przynależność do Biura jest obowiązkowa.

Art. 122.

1. Przedmiotem działalności Biura jest:

1) wystawianie dokumentów ubezpieczeniowych ważnych w innych państwach;

2) zawieranie z zagranicznymi biurami narodowymi umów o wzajemnym uznawaniu

dokumentów ubezpieczeniowych;

3) organizowanie likwidacji szkód lub bezpośrednia likwidacja szkód

spowodowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez posiadaczy

pojazdów mechanicznych zarejestrowanych za granicą posiadających ważne

dokumenty ubezpieczeniowe wystawione przez zagraniczne biura narodowe;

4) organizowanie likwidacji szkód lub bezpośrednia likwidacja szkód

spowodowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez posiadaczy

pojazdów mechanicznych zarejestrowanych w państwach, o których mowa w art.

25 ust. 2;

5) określanie zasad i trybu dystrybucji dokumentów ubezpieczeń granicznych,

a w szczególności ustalanie wzorów tych dokumentów oraz ich

ewidencjonowanie.

2. Biuro może powierzać zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, wyłącznie

członkom Biura.

Art. 123.

Biuro odpowiada za szkody będące następstwem wypadków, które wydarzyły się na

terytorium:

1) Rzeczypospolitej Polskiej i powstały w związku z ruchem pojazdów

mechanicznych, zarejestrowanych w państwach, których biura narodowe są

sygnatariuszami Jednolitego Porozumienia między Biurami Narodowymi -

Regulaminu Wewnętrznego;

2) Rzeczypospolitej Polskiej i powstały w związku z ruchem pojazdów

mechanicznych, zarejestrowanych w państwach, których biura narodowe

podpisały z Biurem umowy o wzajemnym uznawaniu dokumentów

ubezpieczeniowych i zaspokajaniu roszczeń, pod warunkiem istnienia ważnej

Zielonej Karty, wystawionej przez zagraniczne biuro narodowe;

3) państw, których biura narodowe są sygnatariuszami Jednolitego

Porozumienia między Biurami Narodowymi – Regulaminu Wewnętrznego i

powstały w związku z ruchem pojazdów mechanicznych;

4) państw, których biura narodowe podpisały z Biurem umowy o wzajemnym

uznawaniu dokumentów ubezpieczeniowych i likwidacji szkód i powstały w

związku z ruchem pojazdów mechanicznych, pod warunkiem istnienia ważnej

Zielonej Karty, wystawionej przez Biuro;

5) państw, o których mowa w pkt 4, i na warunkach określonych w pkt 4,

jeżeli poszkodowanym jest obywatel polski, a sprawca posiadał Zieloną

Kartę wystawioną przez członka Biura, którego upadłość ogłoszono.

Art. 124.

1. W przypadku szkód będących następstwem wypadków, które wydarzyły się na

terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub na terytorium państwa

trzeciego i powstałych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych

zarejestrowanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, Biuro ustala i

udostępnia dane:

1) zakładu ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano

szkodę;

2) reprezentanta do spraw roszczeń ustanowionego przez zakład ubezpieczeń, o

którym mowa w pkt 1;

3) identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia

posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

4) osobowe posiadacza lub właściciela pojazdu mechanicznego, którym

spowodowano szkodę.

2. Jeżeli szkoda została spowodowana ruchem pojazdu mechanicznego, którego

posiadacz, zgodnie z prawem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jest

ustawowo zwolniony w kraju rejestracji z obowiązku zawarcia umowy

ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, Biuro ustala i udostępnia

dane organu lub instytucji w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

odpowiedzialnej za likwidację zaistniałej szkody.

3. Biuro ustala i udostępnia dane, o których mowa w ust. 1 i 2, na pisemny

wniosek poszkodowanego lub uprawnionego, po wykazaniu przez nich interesu

prawnego w uzyskaniu tych danych.

4. Udostępnianie danych jest dokonywane nieodpłatnie i podlega

ewidencjonowaniu.

Art. 125.

1. W przypadku szkód będących następstwem wypadków, które wydarzyły się na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i powstałych w związku z ruchem pojazdów

mechanicznych Biuro ustala i udostępnia dane:

1) zakładu ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano

szkodę;

2) identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia

posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

3) reprezentanta do spraw roszczeń ustanowionego przez zakład ubezpieczeń, o

którym mowa w pkt 1, w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym

poszkodowany lub uprawniony ma miejsce zamieszkania lub siedzibę;

4) osobowe posiadacza lub właściciela pojazdu mechanicznego, którym

spowodowano szkodę;

5) identyfikujące podmioty, które na mocy ustawy lub umowy międzynarodowej

ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, są zwolnione z obowiązku

zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz

identyfikujące organ lub instytucję odpowiedzialną za wypłatę odszkodowań

za szkody spowodowane ruchem pojazdów mechanicznych będących w posiadaniu

tych podmiotów

- jeżeli poszkodowanym jest osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą

na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a szkoda powstała w

związku z ruchem pojazdu mechanicznego zarejestrowanego w Rzeczypospolitej

Polskiej.

2. Biuro ustala i udostępnia dane, o których mowa w ust. 1, na pisemny wniosek

poszkodowanego lub uprawnionego, po wykazaniu przez nich interesu prawnego w

uzyskaniu tych danych.

3. Biuro ustala dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, na wniosek ośrodka

informacji z państwa członkowskiego Unii Europejskiej i udostępnia je drogą

elektroniczną.

4. Biuro ustala i udostępnia dane, o których mowa w ust. 1 pkt 4, na pisemny

wniosek ośrodka informacji z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, po

wykazaniu interesu prawnego poszkodowanego lub uprawnionego w uzyskaniu tych

danych

5. Udostępnianie danych jest dokonywane nieodpłatnie i podlega

ewidencjonowaniu.

Art. 126.

1. Policja, w terminie 30 dni od zaistnienia zdarzenia, przekazuje Biuru

zawiadomienie o wypadku spowodowanym ruchem pojazdu mechanicznego, w wyniku

którego uczestniczące w nim osoby zmarły lub doznały obrażeń ciała.

2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane dotyczące wszystkich

uczestników wypadku, w tym dane dotyczące numerów dowodów ubezpieczenia OC

posiadaczy pojazdów mechanicznych i nazwę zakładu ubezpieczeń, w którym

pojazdy mechaniczne były ubezpieczone, wskazanie sprawcy wypadku jak również

informację o wystąpieniu o wszczęcie postępowania karnego.

3. Biuro przekazuje polskim i zagranicznym zakładom ubezpieczeń informacje o

wypadku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie określonym w ust. 1 i 2.

4. Koszty druku zawiadomień jak i ich przesyłania ponosi Biuro.

Art. 127.

1. Biuro ustala dane, o których mowa w art. 124 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz ust.

2, uzyskując je z ośrodków informacji państw członkowskich Unii Europejskiej.

2. Biuro ustala dane, o których mowa w art. 124 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 125

ust. 1,

uzyskując je z rejestru, o którym mowa w art. 102 ust. 2, prowadzonego przez

Fundusz.

Art. 128.

1. W przypadku szkód, o których mowa w art. 80, Biuro pełni funkcję organu

odszkodowawczego, który rozpatruje, z zastrzeżeniem ust. 2, żądania

odszkodowawcze zgłoszone przez poszkodowanych lub uprawnionych i wypłaca

odszkodowanie, jeżeli:

1) zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw roszczeń nie dopełnią

obowiązku, o którym mowa w art. 83 ust. 1 lub 2;

2) zakład ubezpieczeń nie ustanowił reprezentanta do spraw roszczeń zgodnie

z art. 78 ust. 1, chyba że poszkodowany lub uprawniony zgłosił swoje

żądanie bezpośrednio do zakładu ubezpieczeń i otrzymał odpowiedź określoną

w art. 83 ust. 1 lub 2;

3) zidentyfikowanie pojazdu mechanicznego jest niemożliwe;

4) w terminie 60 dni od dnia zdarzenia nie został zidentyfikowany zakład

ubezpieczeń.

2. Biuro nie rozpatruje zgłoszonego żądania odszkodowawczego, jeżeli

poszkodowany lub uprawniony wytoczył powództwo przeciwko zakładowi

ubezpieczeń.

Art. 129.

O zgłoszeniu żądania odszkodowawczego Biuro informuje niezwłocznie:

1) organ odszkodowawczy w państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie

jest ustanowiony zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego,

którym spowodowano szkodę;

2) reprezentanta do spraw roszczeń lub zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu

mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

3) osobę, która spowodowała szkodę, jeżeli została ustalona, oraz posiadacza

pojazdu mechanicznego.

Art. 130.

1. Biuro podejmuje czynności w celu ustalenia odpowiedzialności za spowodowanie

szkody i wysokości odszkodowania w terminie 60 dni od dnia otrzymania żądania

odszkodowawczego.

2. Biuro odstępuje od czynności określonych w ust. 1, jeżeli w terminie, o

którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw

roszczeń udzieli poszkodowanemu lub uprawnionemu odpowiedzi na zgłoszone do

Biura żądanie odszkodowawcze.

3. Biuro wypłaca odszkodowanie lub jego bezsporną część nie wcześniej niż po

upływie 60 dni od dnia otrzymania żądania odszkodowawczego.

Art. 131.

Decyzja Biura działającego jako organ odszkodowawczy jest ostateczna.

Poszkodowanemu lub uprawnionemu przysługuje prawo dochodzenia roszczeń na drodze

postępowania cywilnego przeciwko zakładowi ubezpieczeń posiadacza pojazdu

mechanicznego, którym spowodowano szkodę.

Art. 132.

Po wypłacie odszkodowania w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1

i 2, Biuro występuje do organu odszkodowawczego w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, gdzie jest ustanowiony zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu

mechanicznego, którym spowodowano szkodę, o zwrot wypłaconego odszkodowania,

świadczeń i innych poniesionych kosztów.

Art. 133.

1. Jeżeli do wypłaty odszkodowania jest obowiązany zakład ubezpieczeń mający

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a odszkodowanie wypłacił

organ odszkodowawczy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Biuro jest

obowiązane do zwrotu na rzecz tego organu odszkodowawczego wypłaconego

odszkodowania, świadczeń i innych poniesionych kosztów.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu

mechanicznego, którym spowodowano szkodę, jest obowiązany do zwrotu kwoty

wypłaconej przez Biuro.

Art. 134.

Biuro występuje o zwrot wypłaconego odszkodowania lub świadczenia oraz

poniesionych kosztów w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1:

1) pkt 3 – do ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego ustanowionego w

państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie miało miejsce zdarzenie;

2) pkt 4 – do ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego ustanowionego w

państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie jest zarejestrowany pojazd

mechaniczny, którym spowodowano szkodę;

3) pkt 3 lub 4 – gdy szkodę spowodowano pojazdem mechanicznym

zarejestrowanym w państwie trzecim, do funduszu gwarancyjnego

ustanowionego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie miało

miejsce zdarzenie.

Art. 135.

1. Likwidacja szkód w przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 1, 2 i 5,

następuje na zasadach określonych przepisami rozdziału 2.

2. Likwidacja szkód w przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 3 i 4,

następuje zgodnie z przepisami prawa właściwego dla miejsca zdarzenia, z

uwzględnieniem ust. 3.

3. W przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 3 i 4, suma gwarancyjna nie

może być niższa niż określona w umowie ubezpieczenia, ale nie niższa niż

obowiązująca w państwie, na terytorium którego miało miejsce zdarzenie.

Art. 136.

1. W przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 2, Biuro jest obowiązane

wypłacić odszkodowanie w terminie 30 dni od dnia ustalenia ważności umowy

ubezpieczenia sprawcy szkody.

2. Jeżeli w terminie 90 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie

Biuro nie ustali ważności umowy ubezpieczenia sprawcy szkody, właściwym do

wypłaty odszkodowania, na zasadach określonych przepisami rozdziału 7, jest

Fundusz, z tym, że nie wyklucza to roszczenia Funduszu do Biura o zwrot

wypłaconego odszkodowania z chwilą późniejszego ustalenia ważnego

ubezpieczenia sprawcy.

Art. 137.

1. Biuro z dniem wypłacenia odszkodowania za jednego ze swoich członków

dochodzi od niego zwrotu wypłaconego odszkodowania.

2. Sprawca szkody powstałej w warunkach, o których mowa w art. 123 pkt 3,

i posiadacz pojazdu mechanicznego, który nie dopełnił obowiązku zawarcia

umowy ubezpieczenia obowiązkowego, a szkoda powstała w związku z ruchem tego

pojazdu, są obowiązani do zwrotu Biuru wypłaconego odszkodowania.

Art. 138.

1. Koszty działalności Biura są pokrywane ze składek członków Biura.

2. Wysokość składki wnoszonej przez członków Biura na rzecz Biura jest ustalana

przez Walne Zgromadzenie Członków i wyliczana od składki przypisanej brutto z

ubezpieczenia, o którym mowa w art. 4 pkt 1.

3. Wysokość składki wnoszonej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń jest

wyliczana od składki przypisanej brutto w ubezpieczeniu, o którym mowa w art.

4 pkt 1, z działalności wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 139.

1. Organami Biura są:

1) Walne Zgromadzenie Członków Biura;

2) Rada Biura;

3) Zarząd Biura.

2. Szczegółowe zasady i tryb wnoszenia składek, o których mowa w art. 138,

zadania, organizację i zasady działania Biura oraz zasady gospodarki

finansowej Biura określa statut, uchwalany przez Walne Zgromadzenie Członków

Biura.

3. Organ nadzoru zatwierdza statut Biura i jego zmiany.

4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, na wniosek organu

nadzoru, ogłasza statut Biura i jego zmiany w Dzienniku Urzędowym

Ministerstwa Finansów.

Art. 140.

1. Biuro jest obowiązane, w terminie 4 miesięcy od zakończenia roku obrotowego,

sporządzić roczne sprawozdanie z działalności, które podlega badaniu przez

biegłego rewidenta.

2. Walne Zgromadzenie Członków Biura zatwierdza sprawozdanie, o którym mowa w

ust. 1, w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku obrotowego.

3. Zatwierdzone przez Walne Zgromadzenie Członków Biura sprawozdanie, o którym

mowa w ust. 1, Biuro przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji

finansowych oraz organowi nadzoru.

4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb składania sprawozdania, o którym

mowa w ust. 1, w tym termin jego złożenia oraz niezbędne dane, jakie powinno

zawierać, uwzględniając w szczególności zapewnienie prawidłowości i

przejrzystości sporządzanych sprawozdań.

Rozdział 9

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 141.

W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123,

poz. 1058, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271) art. 8b otrzymuje brzmienie:

“Art. 8b. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w

porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii

Naczelnej Rady Adwokackiej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 8a, termin

powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę

wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 142.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123,

poz. 1059, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271) art. 228 otrzymuje brzmienie:

“Art. 228. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w

porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii

Krajowej Rady Radców Prawnych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 227, termin

powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę

wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 143.

W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz.U. z 2002 r. Nr 42,

poz. 369 i z 2003 r. Nr 49, poz. 408 ) art. 19b otrzymuje brzmienie:

“Art. 19b. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w

porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii

Krajowej Rady Notarialnej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 19a, termin

powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę

wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 144.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr

91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r.

Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 i Nr

121, poz. 769, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115,

z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr

12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr

5, poz. 45, Nr 88, poz. 961, Nr 100, poz. 1083, Nr 111, poz. 1193, Nr 113, poz.

1207, Nr 126, poz. 1383 i 1384 i Nr 128, poz. 1407, z 2002 r. Nr 113, poz. 984

oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391) w art. 35 ust. 8 otrzymuje brzmienie:

“8. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów

zawodów medycznych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w ust. 6, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną

sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 145.

W ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2002 r. Nr 76,

poz. 694 i z 2003 r. Nr 60, poz. 535) po art. 80 dodaje się art. 80a w

brzmieniu:

“Art. 80a 1. Podmioty uprawnione do wykonywania działalności usługowej w

zakresie prowadzenia ksiąg rachunkowych, o których mowa w art. 11

ust. 3, są obowiązane do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z

prowadzoną działalnością.

2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po

zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o

którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę

specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 146.

W ustawie z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich

samorządzie (Dz. U. z 2001 r. Nr 31, poz. 359 i z 2002 r. Nr 240, poz. 2052) w

art. 12 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

“4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii

Krajowej Izby Biegłych Rewidentów oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o

którym mowa w ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną

sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 147.

W ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 9,

poz. 86, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) art. 46 otrzymuje brzmienie:

“Art. 46. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po

zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Doradców Podatkowych oraz

Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w

art. 44, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną

sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę

wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 148.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr

58, poz. 515) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 75 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

“2. Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica)

rejestracyjne i nalepka kontrolna są wydawane za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej. Opłatę oraz opłatę ewidencyjną pobiera organ

dokonujący rejestracji.”;

2) w art. 77 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

“3. Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1,

wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach

rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.”;

3) w art. 80b:

a) w ust. 1 w pkt 1 dodaje się lit. j) w brzmieniu:

“j) informację o dodatkowym badaniu technicznym, o którym mowa w art. 81

ust. 8 pkt 4, przeprowadzonym po naprawie wynikającej ze zdarzenia

powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej

umowy ubezpieczenia określonego w grupie 3 działu II załącznika do

ustawy o działalności ubezpieczeniowej,”,

b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

“1a. W ewidencji gromadzi się także dane i informacje wymagane do

dopuszczenia pojazdu do ruchu oraz informacje o wydawanych dokumentach i

oznaczeniach pojazdu:

1) dane o pojeździe podlegającym rejestracji:

a) przeznaczenie,

b) pojemność i moc silnika,

c) dopuszczalna masa całkowita,

d) dopuszczalna ładowność,

e) liczba osi,

f) największy dopuszczalny nacisk osi,

g) dopuszczalna masa całkowita ciągniętej przyczepy,

h) liczba miejsc,

i) data pierwszej rejestracji za granicą,

j) poprzedni numer rejestracyjny i nazwa organu, który dokonał

rejestracji,

2) informacje o:

a) dowodzie rejestracyjnym – seria, numer oraz data wydania

wtórnika,

b) pozwoleniu czasowym – data ważności, data przedłużenia ważności,

cel wydania, seria, numer oraz data wydania wtórnika,

c) karcie pojazdu – seria, numer oraz data wydania wtórnika,

d) nalepce kontrolnej – data wydania wtórnika,

e) znakach legalizacyjnych – seria, numer oraz data wydania

wtórnika,

f) nalepce na tablice tymczasowe – data wydania wtórnika,

g) wyrejestrowaniu pojazdu – data i przyczyna wyrejestrowania,

h) zbyciu pojazdu – dane nowego właściciela pojazdu,

3) inne dane i informacje stanowiące treść adnotacji urzędowych

zamieszczanych w dokumentach pojazdu zgodnie z ustawą oraz z

odrębnymi przepisami,

4) identyfikator osoby dokonującej w bazie danych zamieszczenia lub

zmiany danych i informacji.”,

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

“2. Dane lub informacje, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a, przekazuje do

ewidencji:

1) wymienione w ust. 1 pkt 1-5 – organ właściwy w sprawach rejestracji

pojazdów, niezwłocznie po zarejestrowaniu pojazdu, oraz – w

przypadkach, o których mowa w pkt 1 lit. h) i j) – także stacja

kontroli pojazdów, która wykonała badanie techniczne pojazdu,

niezwłocznie po jego wykonaniu,

2) wymienione w ust. 1 pkt 6:

a) w lit. a) – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów,

niezwłocznie po dokonaniu zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym,

b) w lit. b) – właściwa jednostka organizacyjna Policji,

niezwłocznie po wystąpieniu tych zdarzeń,

c) w lit. c) – organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów,

niezwłocznie po dokonaniu informacji o wystąpieniu tych zdarzeń,

d) w lit. d) – właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji

Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej albo stacja kontroli

pojazdów, niezwłocznie po dokonaniu tych czynności,

3) wymienione w ust. 1 pkt 7 – ośrodek informacji określony przepisami

ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych,

Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze

Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. Nr …, poz. …),

niezwłocznie po ich zaewidencjonowaniu,

4) wymienione w ust. 1a – organ właściwy w sprawach rejestracji

pojazdów, niezwłocznie po ich uzyskaniu.”;

4) w art. 80c w ust. 1 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu:

“9a) Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych,”;

5) w art. 80d:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

“2. Opłaty pobrane za udostępnienie danych lub informacji z ewidencji

stanowią przychód środka specjalnego będącego w dyspozycji ministra

właściwego do spraw administracji publicznej i są przeznaczone na

finansowanie wydatków związanych z utworzeniem, rozwojem i

funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji

kierowców.”;

b) dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu:

“3. Opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3,

art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, oraz opłata

ewidencyjna, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach

obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze

Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, stanowi przychód środka specjalnego, o

którym mowa w ust. 2, i jest przeznaczona na finansowanie wydatków

związanych z utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem centralnej

ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców. Wysokość każdej

opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3,

art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1 nie może przekroczyć

równowartości w złotych 0,5 euro ustalonej przy zastosowaniu kursu

średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu

wydania rozporządzenia, o którym mowa w ust. 4.

4. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do

spraw instytucji finansowych, określi, w drodze rozporządzenia:

1) wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art.

77 ust. 3, art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, oraz

sposób jej wnoszenia,

2) tryb i zasady pobierania, ewidencjonowania, przekazywania i

rozliczania opłaty ewidencyjnej przez organy i podmioty zobowiązane

do jej pobierania,

3) szczegółowe zasady gospodarki finansowej środka specjalnego, o

którym mowa w ust. 2 i 3 oraz w art. 100d ust. 2.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić w

szczególności:

1) przypadki uiszczania opłaty ewidencyjnej,

2) zróżnicowaną wysokość opłaty w zależności od rodzaju czynności,

której dokonanie jest uzależnione od jej uiszczenia,

3) koszty związane z funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i

centralnej ewidencji kierowców,

4) terminy przekazywania i rozliczania opłaty ewidencyjnej przez

organy i podmioty zobowiązane do jej pobierania,

5) obowiązki w zakresie sporządzania planów finansowych obejmujących

przychody i wydatki środka specjalnego.”;

6) w art. 81 w ust. 8 dodaje się pkt 4 w brzmieniu:

“4) w którym została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego

odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia

określonego w grupie 3 i 10 działu II załącznika do ustawy o działalności

ubezpieczeniowej na kwotę przekraczającą 2000 zł.”;

7) w art. 82 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

“2. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego

wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu

pozytywnego wyniku badania i po uiszczeniu przez właściciela pojazdu

opłaty ewidencyjnej.”;

8 ) w art. 83 w ust. 6 po wyrazach “o których mowa w ust. 2″ dodaje się wyrazy

“i art. 82 ust. 2,”;

9) w art. 97 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

“1. Dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje, za

opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, starosta właściwy ze

względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się, a w uzasadnionych

przypadkach – właściwy ze względu na miejsce czasowego pobytu, z

zastrzeżeniem ust. 2.”;

10) w art. 100d ust. 2 otrzymuje brzmienie:

“2. Opłaty pobrane za udostępnianie danych z ewidencji stanowią przychód

środka specjalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw

administracji publicznej, o którym mowa w art. 80d ust. 2 i 3, i są

przeznaczone na finansowanie wydatków związanych z utworzeniem, rozwojem i

funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji

kierowców.”;

11) w art. 150 w ust. 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:

“Osoba uprawniona dokonująca wymiany jest obowiązana do uiszczenia opłaty

ewidencyjnej.”.

Art. 149.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z

2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002

r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr

130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682, Nr 240, poz. 2058 oraz z

2003 r. Nr 1, poz. 15) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 175 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

“5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i

mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o

którym mowa w ust. 4, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę

wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”;

2) w art. 181 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

“4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i

mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o

którym mowa w ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę

wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”;

3) w art. 186 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

“4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i

mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o

którym mowa w ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę

wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 150.

W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z

2001 r. Nr 120, poz. 1298 i Nr 123, poz. 1353 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) w

art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

“2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej i sportu, po zasięgnięciu

opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1,

termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.”.

Art. 151.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U.

Nr 133, poz. 882, z 1999 r. Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 48, poz. 554, z 2001

r. Nr 41, poz. 465, Nr 98, poz. 1069 i 1070 i Nr 130, poz. 1452 oraz z 2003 r.

Nr 41, poz. 361) art. 24 otrzymuje brzmienie:

“Art. 24. 1. Komornik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone

w związku z jego działalnością egzekucyjną, a w przypadku gdy

komornik zatrudnia pracowników, również do zawarcia umowy

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą

zostać wyrządzone działaniem jego pracowników w związku z

postępowaniem egzekucyjnym.

2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Komorniczej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o

którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę

specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 152.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2001 r.

Nr 55, poz. 578 ) w art. 10:

1) w ust. 2 skreśla się pkt 2;

2) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

“3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw turystyki, po zasięgnięciu opinii Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b),

termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.”.

Art. 153.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 3,

poz. 18, Nr 100, poz. 1085, Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i

Nr 135, poz. 1145) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 103:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

“1. Osoba eksploatująca jest obowiązana do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za wyrządzoną szkodę jądrową. Jeżeli wypadek

jądrowy, oprócz szkody w mieniu lub środowisku, wyrządził również szkodę

na osobie, 10% sumy gwarancyjnej ubezpieczenia przeznacza się na

zabezpieczenie roszczeń z tytułu szkody jądrowej na osobie.”,

b) w ust. 2:

- wyrazy “kwoty zabezpieczenia przeznaczonego” zastępuje się wyrazami

“sumy gwarancyjnej przeznaczonej”,

- wyrazy “pozostała część zabezpieczenia” zastępuje się wyrazami

“pozostała część sumy gwarancyjnej”,

c) w ust. 3 wyrazy “zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w ust. 1 i 2″

zastępuje się wyrazami “przez zakład ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy

ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1″,

d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

“4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu

opinii Państwowej Agencji Atomistyki oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku

ubezpieczenia oraz minimalną sumę ubezpieczenia, biorąc w szczególności

pod uwagę poszczególne typy obiektów jądrowych, o których mowa w art.

34.”;

2) w art. 104:

a) w ust. 1 wyrazy “osoby dającej finansowe zabezpieczenie odpowiedzialności

osoby eksploatującej” zastępuje się wyrazami “zakładu ubezpieczeń”,

b) w ust. 2 wyrazy “osoba dająca zabezpieczenie” zastępuje się wyrazami

“zakład ubezpieczeń”.

Art. 154.

W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów,

inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 oraz z

2002 r. Nr 23, poz. 221, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) w art. 6 ust. 3

otrzymuje brzmienie:

“3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i

mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o

którym mowa w ust. 2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną

sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 155.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. Nr 49,

poz. 509 oraz z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) w art. 16 ust. 3

otrzymuje brzmienie:

“3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby

Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 2, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w

szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.”.

Art. 156.

W ustawie z dnia 6 lipca 2001r. o usługach detektywistycznych (Dz. U. z 2002 r.

Nr 12, poz. 110 i Nr 238, poz. 2021) w art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

“2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w

szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.”.

Art. 157.

W ustawie z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr

113, poz. 1207 i Nr 154, poz. 1801, z 2002 r. Nr 241, poz. 2073 oraz z 2003 r.

Nr 45, poz. 391) w art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

“4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów

zawodów medycznych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa

w ust. 2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu

oraz zakres realizowanych zadań.”.

Art. 158.

W ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130,

poz. 1450 i z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) w art. 10 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

“5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby

Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w

szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.”.

Rozdział 10

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 159.

1. Postępowania dotyczące roszczeń odszkodowawczych wszczęte i niezakończone

przed dniem wejścia w życie ustawy toczą się według przepisów

dotychczasowych.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postępowań dotyczących roszczeń

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

3. W sprawach roszczeń Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z tytułu opłat

za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego

przepisy ustawy mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po dniu wejścia

ustawy w życie.

Art. 160.

1. Działające na podstawie dotychczasowych przepisów Ubezpieczeniowy Fundusz

Gwarancyjny oraz Polskie Biuro Ubezpieczeń Komunikacyjnych stają się z mocy

prawa Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym i Polskim Biurem

Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy.

2. Pracownicy działających na podstawie dotychczasowych przepisów

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego oraz Polskiego Biura Ubezpieczeń

Komunikacyjnych stają się z mocy prawa pracownikami Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w

rozumieniu przepisów ustawy.

Art. 161.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych

zmienianych w art. 141-158 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów

wykonawczych, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia ustawy w

życie.

Art. 162.

Przepisy art. 3 ust. 2, rozdziału 5, art. 122 ust. 1 pkt 4 oraz art. 128-134

stosuje się od dnia uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii

Europejskiej.

Art. 163.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem:

1) art. 25 ust. 2, art. 95, art. 102-105, art. 123 pkt 1 i 3, art. 124 i 125,

art. 127, art. 135 ust. 2 i 3 – w zakresie dotyczącym art. 123 pkt 3 oraz

art. 137 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie

później niż z dniem uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii

Europejskiej;

2) art. 148 pkt 3 lit. c, w zakresie, w którym dotyczy art. 80b ust. 2 pkt 3

ustawy zmienianej w art. 148, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r.,

jednak nie później niż z dniem uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej

Polskiej w Unii Europejskiej.

———————————————————————————

[1] Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2000

r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz.

1085, Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229, Nr 129, poz. 1439 i Nr 154, poz.

1800, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 718.

Treść ustawy w formacie PDF, dostępna jest na stronie:

http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152

Podobne artykuły:

• Autocasco
• Kiedy otrzymam odszkodowanie?
• Ile można czekać na odszkodowanie? – pytanie czytelnika
• Regres – jak się bronić? – odwoływać się?
• Ubezpieczenia komunikacyjne

Wpis dodany: niedziela 21 Listopad 2010 o godzinie: 12:42 w kategorii: Akty prawne • tagi: prawo. Możesz śledzić wszystkie komentarze w tym poście poprzez kanał RSS 2.0. Jeśli chcesz zostawić komentarz, kliknij tutaj, a tu jest trackback.